onde o Miño é Atlántico

desembocadura do Miño, dende Caminha!

E decidín estirar a corda que me manten amarrada, pendurada deste carballo a beira do barbantiño, para deixame ir, e desembocar no Atlántico a fin de poder, un día máis, ser auga que lisca correndo vida abaixo!

Cheguei!

vistas da miña chegada e reincorporación ao ribeiro despois das vacacións!

xa estou de volta dende fai uns dias, así que prontiño vos contarei cousas de merendas e navegacións! así como outra historia pendente!

Pechado por deriva

dúas imaxes superpostas da auga do miño ao seu paso por castrelo de Miño, e as mesma augas na súa desembocadura!

Durante uns días, ando á deriva polo Miño abaixo!
Vémonos a voltiña!

"A Costa da Morte non pensa no AVE, pensa en poder chegar en autobus a Santiago nunha hora e media e non en catro"

di o amigo Manolo, Alexandre Nerium, nunha máis que interesantísima conversa que sae publicada estos días en Vieiros.

Cal é a Nocturnidade do Sal?
Nocturnidade é a realidade cotiá na que está inmersa a Costa da Morte, na que estamos mergullados, a que está dentro de nós. É a nosa vida. E o libro leva tamén un subtítulo, que é Trala raxor do día. Se te fixas, o poemario vai dende a raxor, que é a primeira palabra, ata a auga tinta. Os mariñeiros non se rexen pola claridade do día, nin polo resplandor do sol, os mariñeiros réxense pola auga. Cando lle chega a luz do sol, a auga faise transparente, até que acaba na auga tinta, que é cando volve perder a transparencia, e por iso se rexen os mariñeiros, polas augas e tamén polas mareas. O día importa pouco na pesca, como non importa por exemplo o outono. Os mariñeiros miran sempre para o mar, o que miran son os temporais que lles afectan a eles, no lles importa moito que caian as follas, o outono como se ve desde terra. Mírase cara ao mar, que de onde veñen os malos tempos e o inverno. En Fisterra dise por exemplo 'ao chegar a Xunqueira, o inverno cheira'. A partir do quince de agosto xa empeza o inverno, que non o outono.

Sen dúbida, un dos libros máis esperados por estas augas, que xa empezan a cheirar o inverno. Moitas gracias Manolo polas túas verbas, o teu carisma, e o sorriso da túa familia e como non da tartaruga ben mantida do francisquiño!

Castrelo de Miño, a nosa enerxía ten valor!

Pois si a semana pasada daba conta do parque ambiental( sexa en Carballeda de Avia, ou en Punxín ou Maside), esta semana, e sen deixar pasar máís tempo, débolle a estas terras que me dan de comer, lembrar esta reinvidicación:

Recomendovos estes dous artigos aparecidos en prensa que dan conta do atropello e dor.

Axudar ás eléctricas por Manuel Herminio Iglesias

Isto é un atraco a man armada e un novo regalo do Estado ás poderosas empresas hidroeléctricas


Video de informe semanal sobre o atropello da luz!

Fotografías emprestadas e sen o seu permiso deste blo

xabarín que che vin!

A fotiña saqueina unha noite destas a eso das 9.30 da noitiña, diante da ventá da cociña.

bueno!,
xa vedes, o que non publiquei durante o mes de xuño,
vouno recuperando agora, os pouquiños.

o caso é que como dixen con anterioridade, había cousiñas que quería compartir con todos vós e unha desas historías é a dos xabaríns.

O calidonia e o 3 miniaturas me recomendaban que escribise no meu bloguo das miñas aventuras a beira do barbantiño, e unha de estas aventuras é a dos xabaríns!

bueno!
, aventuras ,
aventuras non sei se merecen a categoría de aventuras, pero eche así1

o caso, que na miña horta pulula unha gran familia de xabaríns, e digo gran familia, porque xa os teño máis que vistos e estudiados; ata nunha ocasión vin catro de paseo por diante da ventá da miña cociña, eranche dous grandes e dous pequerrechos. E a pasada semana vin outros tres, pero o grande, erache moi grande, e os pequenos, un jabatiños pequerechiños, que nada tiñan que ver cos catro de fai un mes.
así que polo menos, teño arredor de 7 xabaríns facendome compaña.

deben xa estar moi afeitos a min, despois de xa un ano compartindo beira do Barbantiño con eles, porque a verdade nin caso fan de a min, cando lles dou unha palmada para asustalos, ou lles boto unha cantinela.
nada!
nin caso!

me miran de esguello e continúan comenzo as mazás que a min non me da tempo a comer!

Ademáis, sonche moi precisos na súa visita diaria, a eso das 9.30 da noite xa empezan a verse;I eu, que son moi boíña, e moi puntual, non falto a súa cita e alí estou, cos bruces pejadiños a fiestra para sacarlle fotos.

Vou ter que mercar unha camara destas de video, para facer un video documental como eses da 2.

Bueno, a pesar de todo o que revolven na horta ou no camiño, a min no me molesta, agás cando tirán un carballo de tanto revolver o seu arredor, ou tamén son moi molestos, cando vou unha noite destas de Ribeiros por Ribadavía, ou por Ourense, e a volta os teño esperandome no portal.

E vos imaxinaredes que están por fora do portal, a que sí!

pois nada diso, eles viven tan ven coma min! Están esperándome dentro da finca, por dentro do porta!

E claro, ahí si que me------- ao velos, a ver quen baixa a abrir o portalito!

Bueno, despois de tentalo cas luces longas, cas miñas palmadas, co pito do coche e nada,de nada,
poño á Amy Whinhouse esa, e ala!
listos!
despavoridos saen.

E é que a amy, eche moito!
E ata me recorda a eles,
xa que ten unha cabeleira similar!

parque da merda non!

nnNNNOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOONNNNNNNNNNNnnnnnnnn!!

NON, NON!
HOXE ENTERÓME DESTAS NOVAS: nova en adega, nova na Voz de Galicia, , e a nova na Región.

E unha vez máis, caeseme o alma ós pes, nos pode ser!?

despois de tantas veces que eu levo denunciado o calamitoso estada do Barbantiño, da autovía que está a quebrar a nosa comarca, agora esta nova.
non, non , resistome, haberá que facer algo.

Xa vos irei comentando!

Resistíame a colcación do parque en Carballeda de Avia, e agora resístome unha vez máis.

Galiza non se vende!

para consultar máis información e apoiar esta protesta non dubides ler aquí.

a miña primeira horta!

Pois si, xa vai un cantos post, que quería falarvos da miña primeira horta!

levo xa dende febreiro traballando nesta pequiña horta e sempre pensaba que merecía ser parte destos insomnio.

non me quita o son, pero uns cantos doloriños de espalda e resoplidos si me provoca. AAAHHHHHHHHHHH! porque me saen tantas malas herbas!!!!!???

E por que os meus tomates a día de hoxe non tan vermellos????!!!!

Quizáis son impaciente demáis!

E ademáis non debía queixarme, porque para a escasas duas horas que lle adico a semana, a cousa pinta ben, teño as tomateiras carjadiñas e as leitugas son fermosas como os tritóns do barbantiño.
Bueno, vou a ver si podo mellorar a miña hotiuña lendo neste blo que me recomendaron hoxe, e que pinta moi ben: Aprendiz de horticultor ecológico