28 de março de 2007

pasou o inverno,
e despois de tódolos sorrisos silandeiros tras os montes,
a nudez daquel árbore,
torna en cabalo verde para a esperanza.
a felicidade de ser unha mesma,
a de ser vós.

a caro, bárbara e pablo por tantos sorrisos destapados

2 comentários:

sempre no meollo disse...

a ti por levarnos a coñecer outros mundos,
a ti por preparar eses almorzos,
a ti por falar tanto,
a ti por ser ti

bagoas insomnes disse...

a tí, que falas tanto coma min, e temos a boa xente que nos sabe escoitar.
esto ten que repetirse, pero noutro emplazamento e así continuamos falando de freaks e de xente rara que colecciona cascaras de caracol, jejje.