A fotiña saqueina unha noite destas a eso das 9.30 da noitiña, diante da ventá da cociña.
bueno!, xa vedes, o que non publiquei durante o mes de xuño, vouno recuperando agora, os pouquiños.
o caso é que como dixen con anterioridade, había cousiñas que quería compartir con todos vós e unha desas historías é a dos xabaríns.
O calidonia e o 3 miniaturas me recomendaban que escribise no meu bloguo das miñas aventuras a beira do barbantiño, e unha de estas aventuras é a dos xabaríns!
bueno! , aventuras , aventuras non sei se merecen a categoría de aventuras, pero eche así1
o caso, que na miña horta pulula unha gran familia de xabaríns, e digo gran familia, porque xa os teño máis que vistos e estudiados; ata nunha ocasión vin catro de paseo por diante da ventá da miña cociña, eranche dous grandes e dous pequerrechos. E a pasada semana vin outros tres, pero o grande, erache moi grande, e os pequenos, un jabatiños pequerechiños, que nada tiñan que ver cos catro de fai un mes. así que polo menos, teño arredor de 7 xabaríns facendome compaña.
deben xa estar moi afeitos a min, despois de xa un ano compartindo beira do Barbantiño con eles, porque a verdade nin caso fan de a min, cando lles dou unha palmada para asustalos, ou lles boto unha cantinela. nada! nin caso!
me miran de esguello e continúan comenzo as mazás que a min non me da tempo a comer!
Ademáis, sonche moi precisos na súa visita diaria, a eso das 9.30 da noite xa empezan a verse;I eu, que son moi boíña, e moi puntual, non falto a súa cita e alí estou, cos bruces pejadiños a fiestra para sacarlle fotos.
Vou ter que mercar unha camara destas de video, para facer un video documental como eses da 2.
Bueno, a pesar de todo o que revolven na horta ou no camiño, a min no me molesta, agás cando tirán un carballo de tanto revolver o seu arredor, ou tamén son moi molestos, cando vou unha noite destas de Ribeiros por Ribadavía, ou por Ourense, e a volta os teño esperandome no portal.
E vos imaxinaredes que están por fora do portal, a que sí!
pois nada diso, eles viven tan ven coma min! Están esperándome dentro da finca, por dentro do porta!
E claro, ahí si que me------- ao velos, a ver quen baixa a abrir o portalito!
Bueno, despois de tentalo cas luces longas, cas miñas palmadas, co pito do coche e nada,de nada, poño á Amy Whinhouse esa, e ala! listos! despavoridos saen.
E é que a amy, eche moito! E ata me recorda a eles, xa que ten unha cabeleira similar!
E unha vez máis, caeseme o alma ós pes, nos pode ser!?
despois de tantas veces que eu levo denunciado o calamitoso estada do Barbantiño, da autovía que está a quebrar a nosa comarca, agora esta nova. non, non , resistome, haberá que facer algo.
Xa vos irei comentando!
Resistíame a colcación do parque en Carballeda de Avia, e agora resístome unha vez máis.
Galiza non se vende!
para consultar máis información e apoiar esta protesta non dubides ler aquí.
Pois si, xa vai un cantos post, que quería falarvos da miña primeira horta!
levo xa dende febreiro traballando nesta pequiña horta e sempre pensaba que merecía ser parte destos insomnio.
non me quita o son, pero uns cantos doloriños de espalda e resoplidos si me provoca. AAAHHHHHHHHHHH! porque me saen tantas malas herbas!!!!!???
E por que os meus tomates a día de hoxe non tan vermellos????!!!!
Quizáis son impaciente demáis!
E ademáis non debía queixarme, porque para a escasas duas horas que lle adico a semana, a cousa pinta ben, teño as tomateiras carjadiñas e as leitugas son fermosas como os tritóns do barbantiño. Bueno, vou a ver si podo mellorar a miña hotiuña lendo neste blo que me recomendaron hoxe, e que pinta moi ben: Aprendiz de horticultor ecológico
Bueno, onte subín esta imaxe que resume un pouco moito o meu día a día e tamén o do compañeiro " tritón do Ribeiro", e hoxe poñolle verbas a esta imaxe!
Nalgun parágrafo perdido do longuísimo post anterior, comentaba que estaba tentando reencontrarme de novo con estas terras fertis que me acollen. E iso, neso ando, ou neso ando ás voltas.
Este debuxo resume moi ben un día no Ribeiro!
De punxín para castrelo e o triton de ribadavia para carballiño! así, damos voltas á montaña do castro de San Sibrao de Las! sí, Pena Corneira vixía que se cumpran os nosos soños, a autovía de vigo a madrid, sobre voa os días, e a autovía de carballiño a ourense, destrúe os soños do Barbantiño!
vivir no Ribeiro, eche unha lediacia, sobre todo nestes días de caloriña! pero vivir no Ribeiro éncheme o corazón de contradicións!
e teño moitas cousas q contar que aconteceron dende o ultimo post
pero non teño animo nin ganas
estou vaga
i: unha vez lin un artigo no que o autor non falaba nada mais que da dificultade de escribilo e da dificultade de crear unha idea pa plasmar, e así fixo o artigo.... chamariase metaartigo?
x: vaga
cada vez me é máis dificil parir o blo
i: ao mellor xa rematou a etapa de escribir o blo, non ten pq durar sempre.
x: supoño que está paralelamente relacionado co meu autismo incipiente
i: ehhhh????
x: jeeeeeeeeee
si, si
bueno incipiente non, q xa levo así uns meses
i: as veces que nos veiamos si te notaba un pouco ausente pero non te dixen nada pq supuxen que era cousas do momento ou das circunstancias
x: pois non, agora mesmo, ae das poucas veces q non estou ausente porq
estou a falar contigo do q me pasa sinceiramente
supoño q esto de poñerme e entreterme ajora contigo a falar
é unha maneira máis de pasar de escribir no blo
i: ou sexa, que son unha excusa? un pretexto na tua vida?
"E para rematar, os versos manuscritos sobre os Pendellos que leu para nós Xosé Vázquez Pintor. Pedinlle a tarxeta coa escusa de que a quería reproducir no blog. Pero era mentira. En realidade quería arrebatarlla para gardala no cofre dos tesouros. Aí está baixo sete chaves. Mais para que non haxa queixas nin reclamacións, velaí queda como recordo dunha xornada para non esquecer."
Eu teño no meu tesoro un pequeno cachiño dos pendellos pegados nunha táboa, e nesa táboa desprendese unha enerxía que enche as nostalxias de amorodos saborosos coma os bicos do Leo!
Pois a estas horiñas, todos estamos a verquer mil verbas na rede sobre a xuntanza do pasado sábado, e como non agradecendo toda a ilusión e afecto que os Pendellos nos brindou, un forte abrazo para Manuel, para a súa voz que todavía estará a percorrer os rincons da praza da Randulfa!
Cheguei a casa pola tardiña e tiña o peito, as mans , as verbas, tan cansas de ledicia, estaba entusiasmada, chea de ideas e que si chego a ter un acceso a internet nese momento, estaríades hoxe lendo tres mil e unha tolemias soltas e a piques de afogar entre as 102 fotos que saquei.
A verdade e que me gustaría ser unha boa cronista para ir comentando todo o que alí compartimos, pero na relidade son charlatana e non cronista, tan so dicir: todavía ando excitada do noso encontro, todavía creo que non conseguín agarrarme a terra, e vexo a realidade dende unha perspectiva aérea tomada dende unha das sobreiras onde eu pretendía agochar para sempre aquel intre ca axuda de leo e o seu pai. ou quizais ando pendurada da fiestra verde da Randulfa, que estaba aloumiñando as historias que ali se fixeron historia. Quixera falar trampitan, colarme pola porta verde do setimo andar e pintar as "fiestrelas" de azul, atopar un fillo na galiza!, argallar entre todos un blo colectivo onde pendurar as nosos sorrisos das sobreiras, dos carballos, dos castiñeiros,que acompañan os nosos días! deixar verbas agochadas nas historias de cuco de pambre,que agocharan mil e unha noite de ledicias ser zanfona e diva xigante no escenario, tan rotundamente sinceira ou ter oído e mente musical para ser unha ente 11, e como non, ser xigante co meu sorriso, como o é Cuspe de pita, que asolagou as tristezas máis reconditas dunha alma insomne. Quixera ser , quixera ser de agolada, para compartir tantas andainas blogueiras a diario cos rapaces de alí, e percorrer nas fins de semana o sobreiral, mentres Fátima, ou Daniel, ou David, ou manuel me contan fedellos para engadir o meu blo!
Ah, e non se me pode esquencer, que gran parte da fermosura das imaxes deste blo, bebense as marxes do Barbantiño, e das terras do Ribeiro, polo que quedades convidados a miña casiña, a estas terras entre carballiños, así que si tedes unha fin de semana para compartir conmigo e co Pablo, non deixedes de poñervos en contacto conmigo, e botamos un chapuzón na poza de ola!
A fotiña saqueina unha noite destas a eso das 9.30 da noitiña, diante da ventá da cociña.
