insomniorizar

por un soño

2009-02-28T23:58:00.001+01:00

desta árbore

2009-02-19T09:27:00.004+01:00

Nestes días, díxeron que insomniorizar é unha desas árbores virtuais que non caen nin cun temporal de forza 8 coma o sufrido hai días, pois caer non cae, pero esta árbore, como vides observando dende o inicio do ano, anda ca raizame cara arriba. O certo e que os folgos fallan para atar un corda e volver poñelo ben xeitoso, consultei a compañeiros, e vexo que andan máis ou menos igual, o Klaus, atacou tanto no Ribeiro, como no Sardiñeiro, como polas terras do Norte, o amigo blogovic xa deu conta do espíritu de apatía 2.0, e presenta os mesmo síntomas que esta árbore.

Nestes días miroo de esguello pola fiestra , non vai ser que me sinta culpable por deixalo secar, despois volvo a rutina diaria, dos 4 cafés coma mínimo e leo sobre a poda, revolvo no o furado da compostaxe para poñerme mans a obra cando teña folgos. Quizais hoxe sexa o día, non sei si acompaña a lúa,pero hoxe vai soliño; so espero que non sexa demasiado tarde.

"En época de mentiras, dicir a verdade é un acto revolucionario" George Orwell. Nestes días, non esgotei o meu repertorio de historias que prantar, de feito, teño aljunhas gardadas dende fai meses que prometín sachar. Contarvos, máis cousas das xentes do Ribeiro, como Abel, un dos habitantes do Barbantiño, tamén do señor do saúdo permanente de Barbantes, da ruta dos Arrieiros e de Fonte Antiga, falarvos como non, do Barbantiño, do exilio forzoso de Castrelo de Miño, jaja!, comentar a miña cruzada contra o facebook, e moito máis agora, jejje. E como non , contarvos do crecemento da miña nova árbore na 2.0, a única que resistíu intacta ao temporal de forza 8, presentarvos o meu primeiro debuxo animado, feito co rejaliño dos reis.... Ou sen dúbida, seguir debatindo sofre os temporais, a desidia, e a apatía 2.0 que tan ben, como xa dixen antes, define o amigo blogovic.

Por certo, chousa e cuspe de pita,seino, tamen debo un lote de productos da miña terra, sexa do Sardiñeiro, sexa do Ribeiro, terei que ir preparando a cesta!

p.d: Graciñas jopiño, por dar conta desta árbore ferida, tamén a circoalienigena, por tantos folgos....e proximamente falarei do facebook, jaja, que teño janas! ou do sentimento offline, ou....

zzzzZZZZ

2009-01-30T21:37:00.001+01:00

Hoxe noite de maxestades ando nerviosa e non durmo!

2009-01-05T22:47:00.005+01:00

Pois xa está, xa se foi o 2008!

A verdade e que ultimamente xa lle tiña aljo de manía o ano par este, e dende comezo do nadal ( que repito, non me justa nada nadiña) andaba con ansiedade por cambiar de ano.

Serei parviña, como si zas!, o cambiar de ano, mudaran as cousas e todo foxe brillante como as pozas conxeladas do Barbantiño neste días.

A verdade e que a pesar de todo o 2008 foi o ano que máis colgada desta rede andiven, fose polos motivos laborais ou por ocio, se boto contas, estiven a metade do tempo navegando por estes ríos, e da outra metade que me queda estiven bastante, Miño arriba, Miño abaixo, un chisco moi pequerrechiño nas augas das pozas de Tourón, 0 nas augas atlánticas e máis do que nunca pensara, despedíndome nos cementerios.

Ahhh, pero tamén estivo a Xuntanza en Agolada, que tantos folgos me deu e me sigue a dar, este ano foi tamén o dos/das alumnos e alumnas da miña aula de Castrelo de Miño, que viven con tanto entusiasmo como o seu alcalde esto da internet,os blogues, e a fotografía e dende fai días o feixebuk ( eu polo de ajora señores e señoras non me atoparán por eses lares).

E ooooooooooooooooooooooohhh! Mimadriña, tamén, sí, tamén foi o ano das entradas, dos post, da web 2.0 da camara de fotos nova, así pois escribín non so dende o insomnio, senón tamén no Restaurante Lestón, en Castrelo de Miño, en Leiro, na Rede de Dinamización, contei moitas destas cousas da rede no Enrédate, dinlle vidilla ao Picasa 3, tolei e namoreime do Ubuntu, aprendín das maravillas do software libre co Brenlla e co Victor, compartín horas de traballo con Tamara, Bárbara e Víctor entre outros.

Ai, moito moitos contidos para unha cabeciña tan dispersa como a miña, estresada andiven con tanta leria, que si o flocos, que si o zeembo, que si os fillos, e o panoramio, e mimadriña o Reader que aljo de tempo me aforrou....ai unha casa chea !

E que dicirvos, como rematei o ano....

jajja,

pois creando un novo blogue co que estou moi ilusionada, e que pronto vos presentarei.
Pedíndolle os reis unha tableta gráfica para debuxar e fedellar todavía máis cas miñas fotos e crear aljún que outro dibuxo animado.

E sabedes como o empecei, jajajjajaja

Por fin, dedicandolle tempo a miña conta de flickr, jajaj ajora ando enjanchadiña por eso as veces me vedes pouco ou caladiña polo blogspot. Uff, pero hoxe non paro eh! Mira que falo e falo, jejej debe ser que estou nerviosa por que é a noite de reis, e teño máis insomnio ca nunca.

Ai, que caerá na miña friestrela!

Boa noite a todos e a todas, xa me contaredes que vos trouxeron!

Ah! e bo anonove!

moitos lalalas no 2009

2008-12-31T16:49:00.001+01:00

Bo nadal e coidádevos da friaxe!

2008-12-23T20:50:00.005+01:00

as bonecas son o meu maior tesouro, regaliño dunha boa amiga, esta son unhas de moitas, moitismas!. Graciñas Maruja!

Preciosa!

2008-12-18T20:53:00.000+01:00

encantame flocos.tv

Nenos xardineiros no Sardiñeiro

2008-12-13T21:55:00.007+01:00

Hoxe cando cheguei a miña casa, na que nacín, en Sardiñeiro, un sos meus sobriños, o Brais, veu correndo a min dicíndome co seu falar fisterrán, "osnenosdesardiñeirosomosxardineiros. Mima, que dis?, lle dixen eu? Que os nenos de sardiñeiro somos xardineiros!, explicábame mentres me daba un recorte do xornal deste pasado xoves. E si era certo, na nova saía o meu sobriño e unha prima, María, no cole de Sardiñeiro, no que estudiei eu a EXB. Os nenos do Sardiñeiro e os seus profesores andan a sachar no patio do colexio, un pedazo de terra e de aromas. JOOOOOOO! iso era o que eu quería cando era pequena e recordo que un profesor unha vez dixo que o íamos facer, e nada, nunca chejou, o único relacionado, o máis parecido foi plantar unha faba nun vaso de iogur de Chambursi. Jeje, tamén recordo que unha ves pedinlle unha caixa ao meu pai, unha caixa branca, desas de mariscador, na que meu pai gardaba os percebes. El me preguntou para que era, e eu lle dixen que era para facer unha horta. Pretendía poñer esa caixa zanorias, pero seica non se deron, non debían ter moito fondo. Despois nos vrans, o meu instinto horticultor saía a luz, cando pasaba unhas semanas na casa da miña tía Carmen en Lires, que tiña unha horta enorme, enorme e alí había de todo, por haber, haber, ata había un sapo entre as patacas recen sachadas que me mexou na perna. Pois so queda dicir o profesor, parabén! Que boa iniciativa! Ai que ver, que fácil de facer, e cantos anos tiveron que pasar para que neste fermoso cole se fixera algo así. Alegreime tanto, que fun co meu sobriño ata escola a sacar unhas fotos , pero oooooooo! non puidemos entrar por que o cole estaba pechado. Haberá que intentalo un dia durante a semana. Je, xa irei a espiar, se o seu romero vai mellor co da miña horta.

caracois, lagartos e unha cama

2008-12-13T17:24:00.003+01:00

fai semanas que unha amiga ensinoume este video e dixome que seica eso das sabanas blancas e ese espacio lle recordaba a min, a verdade e que así foi, para sorpresa miña, eu recoñecinme entre a cama caleada e os versos de micah.p hison.

eu poderia facer un video similar a este e de feito estouno a pensar, ainda que pola fiestra da miña habitación o que entran son lagartixas e algún que outro arnal que veñen a pousar o corpo verde na cama caleada e arrugada polo cansancio. Por certo, disfrutade o video e acordadevos de pausar a musica que atopades no aparello a man esquerda , máis abixo para disfrutalo!

beeeeeeeeeee

2008-12-06T23:08:00.007+01:00

mirade!

farteime de contar ovellas, tantas contei, tantísimas, que ata conseguín ensinarlles a voar!

Aqui as tedes, a piques de despegar!

e agora un conto para durmir (se non te molesta tanto beeeeeeeeee)

Había unha vez un pastor que comprou un rabaño de ovellas, pero cando as coñeceu resultou que non paraban de bear constantemente. Todo o día ían "bee, bee" creando un barullo enxordecedor, ignorando todas as ordes do pastor. Este utilizou todos os medios para facerse oír a si mesmo e aos seus cans, pero todo foi inútil. Finalmente, vendo que as ovellas non paraban de falar, púxolle bo humor e decidiu comprar unha enorme orella, e levala alí no seu camión. Incriblemente, ao ver a orella as ovellas deixaron de bearse unhas a outras, e todas comezaron contar as súas penas a aquela grande orella e a seguila segundo se movía o camión.

Así foi como o pastor comprendeu que ata as ovellas teñen algo que dicir e queren ser escoitadas, e grazas a iso, agora pode presumir de ter un camión-orella pastor, o único do mundo.

palmiras e xogos

2008-12-04T18:56:00.003+01:00

Jejeje, o pasado sábado andivemos de xogos en Astariz, alí atopeime a dúas Palmira, imaxinádevos, tres palmiras xuntas fedellando cos trompos, cas chapas, saltando a comba...

Por certo Paideleo, Palmira sería un bonito nome para irmadeleo, non cres?

colecionable

2008-12-04T18:32:00.007+01:00

Fai xa unhas semanas lin no blo do xurxo, que él, dende sempre tivo fascinación polas máquina, eso das palas, desbrozadoras e mais ferrallada, ao ijual que afirmaba outro blogue que agora non lembro.

Eu de máquinas non soi moi amija, meu irmán iago si, dende ben pequerrecho dixo que él de maior ía facer carreteras , e niso anda ajora estudiando.

Bueno, que me lío. Eu dende sempre polo que tiven fascinación foi polas gomas de borrar, si, si, de pequerrechina tiña unhas dúcias delas metidas nun bote. E gastaba os cartos da paga e mercar gomas novas. Encantábanme especialmente as de Milán nata, a de 10 pesetas de cor branca e cuadrada, e si había aforros por que non invertir nunha goma de papel rosa de 50 pesetas, que era como a xoia das gomas.

Ata aquí a cousa, parece normal, non? Sí, parece normal, unha nena que colecciona aljo, normalísimo.

Pero ajora que me poño a recordar , noutro bote máis pequerrecho, coleccionaba, as pelusiñas que quedan cando borras, as que tiras ao chan. Jjajaja, si si, eu tamén as xuntaba.
jjajaja será iso un principio do síndrome de diógenes.

Y falando disto, leoeosseus, cuspe de pita, antón de muros, meigalla, que coleccionabades?

Por certo, graciñas pola goma de milán con papel rosa, que o outro día alguén roubou no seu traballo para min, jejej!

mimadriña!, calquer día destes vamos poder falar con dios e cos mortos!

2008-11-22T23:29:00.008+01:00

"Imaxina un mundo onde cada persoa do planeta ten acceso libre á suma de todo o coñecemento humano”,

dicía Jimmy Wales, fundador da Wikipedia.

Pois miña abuela flipa con esto da rede e prejuntame onde caben tantas cousas, porque a ela esto da rede non lle cabe na cabesa, cando lle ensino cousas na rede!

Hoxe ensineille o goolzoom e buscamos os prados e as leiras, sen sair da cociña. Jeeee, xa o di ela: mimadriña!, calquer día destes vamos poder falar con dios e cos mortos!

fotiña no coto de novelle coa camara estropeada!

por que sempre me dis que levo o puño dos meus xerseis manchado de red

2008-11-14T20:45:00.006+01:00

eu tamén utilizo o russian red nos meus beizos, pero eu sempre o desjasto un pouquiño co puño do xersei.

Boa fin de semana san martiños/as!

O Beirán de Abel

2008-11-08T20:16:00.003+01:00

Se puidese elixir a miña paisaxe
de cousas memorables, a miña paisaxe
de outono , de vran e merendas,
elixiría, roubaría esta terra
que é anterior a min e a todos.

Aquí estarán sempre, aquí, os meus ollos,
os carballos en soidade,

o faladoriño Barbantiño,
aquí hai páxaros, choiva, un lagarto arnal,
follas secas, xabarís e namorados baixo a parra,
nubes que van crecendo na miña fiestra
mentres a humidade trae queixumes e algunha ra.

Con todo existe tamén o
pasado coas súas súbitas rosas e os traballos,
cas súas casiñas no colo dunha carballeira e

a memoria dos meus, e o arrecendo a

empanada da Vitoria.

Ah se puidese elixir a miña paisaxe
elixiría, roubaría esta terra,
este Beirán recentemente atardecido
no que encarnizadamente revivo
e do que sei con estrita nostalxia
o número e o nome das súas cento e pico árbores.

A Abel, por traballar nestas terras e facer delas un paraíso para os teus, para nós, por que a merenda sabe mellor dende que che coñecimos. Un biquiño dende a silla que sta baixo a parra.

Estos versos foron adaptados dun poema de Benedetti.

Galiza partida [Miquel Amorós]

2008-10-30T19:07:00.004+01:00

Ola!
de novo por terras do Ribeiro, despois dun mes afastada deste Miño, e de novo, como en tantas outras entradas deste blogue, quero deixar constancia e compartir con vós esta verbas.

Eu, que vivo debaixo dos piarews en contrucción desta desfeita, podo dicir, como apunta Amorós, que:

"Numha sociedade de massas, hierarquizada e globalizada, onde o poder pontifica com total impunidade sem que ninguém poda contradizê-lo, chama-se progresso aos novos avanços da mundializaçom, ou seja, à adaptaçom dos países aos imperativos da nova economia e às necessidades dos seus dirigentes. Esta classe de progresso nom tem que ver com nengumha melhora social. "
Sei que o texto é longo demáis para ler nunha pantalla, pero merece a pena!

"Resulta já umha obsessom para a classe dominante galega o que ela qualifica de “entrada do século XXI ao Noroeste", umha Galiza "interconectada de maneira central com a Meseta", a conseguir mediante um caciquismo renovado (e dissimulado com aparências democráticas), o dinheiro do Estado e a chegada do AVE.

O comboio de alta velocidade desperta tanto fervor entre os dirigentes paisanos que os sucessivos retrassos nas obras colocárom-nos várias vezes à beira do ataque de nervos. A patronal galega, farta de tanto aprazamento, rematou por fabricar um "movimento social" esperpéntico em pró do comboio e o parlamento autonómico pediu por unaminidade a chegada do AVE quanto antes. Bem seja por acudir a essa necessidade consubstancial ao poder de plasmar a sua essência em obras faraónicas, ou simplesmente por eleitoralismo, o certo é que o clamor institucional e empresarial conseguiu que o passado Agosto o presidente do governo sobrevalorasse as obras e prometesse que dita "infra-estrutura" --junto com o financiamento correspondente-- gozaria de prioridade absoluta na sua segunda legislatura. O TAV cumpre em Galiza o mesmo papel que em outras autonomias, a saber, o de unificar os interesses das suas oligarquias proporcionando-lhes umha reivindicaçom concreta que poda disfarçar-se de interesse geral. Assim pois, o TAV, artilúgio cuja construçom responde aos interesses dumha minoria privilegiada e desenraizada, transforma-se num tema político do qual dependem nem mais nem menos o futuro de Galiza e o dos seus habitantes. Pois o TAV nom meios de comunicaçom nom aparece como o que é, é dizer, como um capricho caríssimo, eleitista, destrutor e inútil, senom como o apóstolo mesmo do progresso.

Numha sociedade de massas, hierarquizada e globalizada, onde o poder pontifica com total impunidade sem que ninguém poda contradizê-lo, chama-se progresso aos novos avanços da mundializaçom, ou seja, à adaptaçom dos países aos imperativos da nova economia e às necessidades dos seus dirigentes. Esta classe de progresso nom tem que ver com nengumha melhora social. Quando por fim chegue o AVE a Vigo e à Corunha, a sociedade galega nom será nem um ápice mais livre, nem menos enferma, mais culta ou mais humana, nem sequer mais rica, posto que se há benefícios estes irám parar aos petos de quem exploram o território galego e o trabalho dos seus habitantes. O progresso que incarna o TAV é do mesmo estilo do que incarna a especulaçom imobiliária, o milho transgénico ou o chapapote: é o progresso do capitalismo, que se olhe por onde se olhe, significa a aniquilaçom da vida social, a destruiçom do território e o deterioro físico e mental dos seus povoadores. A história demonstra que o que é bom para a dominaçom económica e política foi sempre má para o comum. O TAV é ncessário para a casta dominante, pois numha economia impulsada polas finanças, a hipermobilidade dos dirigentes é umha necessidade. A prova é o que 70% de quem o usam som directivos, empresários, técnicos e políticos. Detrás da sua construçom também se escondem múltiplos interesses particulares: os fabricantes de comboios e automóveis, as empresas de segurança, as grandes superfícies, as cimenteiras, as cadeias hoteleiras, as construtoras, as promotoras, os bancos, as caixas, etc. Mas além disto, o TAV é somente umha das grandes infra-estruturas, ao mesmo nível que os macroportos, os aeroportos e as autovias. O financiamento de todas elas resulta tam dispendioso que sobrepassa as possibilidades orçamentárias das comunidades, e é o que converte o problema autonómico em assunto de Estado. Por outra parte, como os centros de poder financeiro e político se concentram na capital estatal, para que Galiza se conecte com o muno o TAV deve passar primeiro por Madrid. A isso chamou-se-lhe sempre centralismo. Em consequência, o abandono da posiçom periférica na economia e na política que é o emblema da galeguidade bem entendida, a conexom com os centros de decisom reais, nom significa outra cousa que o reforço da centralizaçom, posto que para contactar com Londres ou Frankfurt [ou Francoforte] há que conectar-se primeiro com "a Meseta". Para ser internacionais há que ser primeiro nacionais. Com isso dá-se o paradoxo de que os progressos em auto-governo que tanto adoram os políticos regionais som devedores da dependência mais absoluta do Estado e dos centros de poder mundiais. A isso chamou-se-lhe toda a vida sucursalismo, o pai e a mae de todos os caciquismos. Nesse contexto, a especificidade galega --a sua história, cultura, tradiçom, paisagem-- nom serve para fundamentar o direito histórico dum povo a organizar o seu convívio da forma mais livre segundo a sua idiossincrasia, diga-se o que se queira; do que realmente serve é de imagem de marca para a comercializaçom do país, que um lobby regional de deputados, banqueiros e empresários oferece em venda aos homens de negócios foráneos. Como anécdota curiosa sinalaria o frequente recurso à degustaçom gastronómica na promoçom capitalista de Galiza, metáfora pouco subtil do canibalismo da mercadoria. A contemplaçom dumha presa de dirigentes mastigando e engolindo avondaria para sugerir que a modernizaçom galega nom é mais do que umha fagocitose.

O TAV é um factor de destruiçom territorial de primeira ordem; somado aos efeitos das demais infra-estruturas, o seu impacto sobre a sociedade e o meio ambiente é equiparável ao dumha guerra. Altera os níveis freáticos, provoca escorrimentos de terras, cria montanhas de refugos, destroça todo o que encontra por diante: vales, sítios arqueológicos, lugares históricos, caminhos, corredoiras, etc. Os efeitos nocivos som indiscutíveis; em tam só os cem quilómetros entre Lubiám e Ourense terám que excavar-se cinquenta e três túneis e tender quarenta viadutos. O traçado dentro de Galiza terá um total de quatrocentos quilómetros, que suporám mais perforaçons e mais pontes. Engada-se além os o enterro correspondente (40% do percurso), pavimentos, taludes, pedreiras e aterros, e obteremos a obra de piores sequelas sobre o território que foi concebido para a data. As suas impressionantes necessidades energéticas obrigarám a construir mais centrais térmicas, seguramente previstas num plano galego de energia (juntos as eólicas), achegando o seu óbolo à contaminaçom. E quando as obras transcorram por sítios habitados, os vizinhos terám que suportar acidentes, ruídos, pó, lama, rachaduras nas casas, afundimentos, desvios de tráfego e maus cheiros. Comarcas inteiras ficarám separadas ou pior comunicadas polo efeito barreira e o território em geral resultará muito mais desestruturado, embora polo lado da circulaçom do capital e do poder fique muito mais "vertebrado". O que chamam vertebraçom de Galiza é a vertebraçom da classe dominante em Galiza, garantindo a sua rápida conectividade.

Os únicos galegos que vam dia sim e dia também a Madrid som os executivos e os políticos. O resto só viaja em contadas ocasions; a sua mobilidade laboral nom excede habitualmente os cinquenta quilómetros e o tempo, a pesar da pressom do trabalho e o consumo, nom resulta tam áureo como para os dirigentes. De comunicar, o TAV nom comunica mais que os executivos e os políticos na média distáncia, mas, em troques, isola muito mais a populaçom. Nas actuais condiçons de exploraçom, os ricos som os velozes, e os pobres som os lentos, por isso a velocidade é um direito e a lentitude, quase um delito. A proximidade entre os ricos progressa, apesar da distáncia, graças ao crescente isolamento dos pobres, apesar da serem vizinhos. Ao absorber todos os investimentos, o TAV descapitaliza o transporte público, e, no caso concreto de Galiza, ao construirem-se as vias sobre o terreo das existentes, suprime de golpe a rede de cercanias e obriga a recorrer a meio de locomoçom privados. Se além, como se passou nos demais projectos nacionais, se eliminam os comboios de longo curso para forçar o uso do AVE, afinal teremos umha Galiza muito pior comunicada que há trinta anos, sem cercanias nem comboios regionais, e com um comboio cara Madrid, que custa três vezes mais caro. Haverá um sistema de transporte público terceiromundista para os submissos ou resignados (a base de autocarros) e um transporte de alto estánding tecnológico para as elites. Segundo em que direcçom, mil quilómetros podem ser mais fáceis de fazer que quarenta. Mas nem ainda assim “comboio dos privilegiados” funcionará médio bem. Para os dirigentes a chave está na velocidade e as dificuldades orográficas rebaixarám-na aos 220km/h, polo que o AVE, heraldo do poder da tecnologia incontrolada, nom poderá competir exclusivamente com o carro e o aviom, ficando com umha menor quota de mercado. O TAV é em conclusom umha obra inútil, desperdiciadora e prejudicial para os interesses da populaçom galega. Porém, nom está a ser construida para ser útil, barato ou beneficioso, senom por todo o contrário, porque a sua carência absoluta de racionalidade e a sua realidade aberrante servem para recordar a todos o carácter irracional, autoritário e perverso da classe dominante, capaz de proceder com a populaçom, se houver necessidade, igual que está a proceder com o território. O poder extrai a legitimidade e o reconhecimento da populaçom submetida, da sua arbitrariedade sem limites e da sua capacidade de avassaladora nom da sua amabilidade ou da sua conduta equánime.

Galiza, ainda tem a populaçom bastante dispersa polo território, que é a forma mais racional de habitá-lo (conta com a metade de todos os concelhos do Estado). Essa particularidade converte-o num lugar com algum dos seus antigos atractivos intacto, mas do ponto de vista económico isso é um arcaismo a suprimir, um obstáculo que a penetraçom da mercadoria vai liquidar. Na actualidade já existem 500 aldeias desabitadas e nos próximos dez anos extinguirám-se mais de 8.000 pequenos lugares povoados. No trecho de alta velocidade Vigo-Corunha, cujas obras debutárom em 2001 com a visita do presidente anterior, anunciou a cissom em duas dumha Galiza sintonizada com os fluxos financeiros mundiais: por um lado, umha regiom costeira metropolitana servida polo TAV e que abarcaria todas as capitais menos Lugo (isso que ganhará Luga); polo outro, um campo cada vez mais fragmentado e inacessível, a usar como reserva de espaço e fundo decorativo. Um campo nom menos explorado, onde em lugar de grelos cresceriam segundas residências e onde em vez de colher nabos recolheriam-se turistas rurais. A conurbaçom galega atlántica –a Galiza economicamente correcta, a Galiza moderna, contaminada e terciária- será o fruto tanto da construçom, a logística e o turismo, como da despopulaçom efectiva do agro. A emigraçom, um dos lugares comuns do galeguismo, trocará de sentido: em lugar de orientar-se face os grandes centros industriais da península, terá que fazê-lo face os empregos basura da construçom, a hostelaria e o comércio regionais. O desequilíbrio territorial verá-se incrementado pola metropolitanizaçom e Galiza parecerá-se cada vez mais a qualquer conurbaçom da “Meseta”, diferenciada dela só polo márketing identitário. Sob o capitalismo a identidade nom pode existir se nom é como franquícia. A vida transcorre da mesma maneira nos bairros dormitório de Madrid, Valhadolid, ou a Corunha: motorizaçom geralizada, mercantilizaçom de toda actividade, ordenanças repressivas, videovigiláncia, hipotecas, solidom, massificaçom, depressom, cansaço, infelicidade... Num crescente entorno artificial, os indivíduos consumem-se numha miséria tecnologicamente equipada. Trás esse absurdo repousa umha sociedade que necessita um TAV em cada área metropolitana. Por isso o protesto contra o TAV nom será efectiva se nom questiona tanto a sociedade de massas que o constrói como o estilo de vida que impom. Nom pode reduzir-se a umha simples demanda de modificaçom do percurso para salvar um vale como o de Cerdedo ou umha mina como a de Serrabal. Tampouco pode limitar-se à denúncia do impacto ambiental e a exigência de indenizaçons aos camponeses afectados, de reparaçons paisagísticas ou de medidas de desenvolvimento local. O rechaço do TAV deve ser total e inegociável. Tudo o que nom seja pará-lo, milita a favor do cimento e a segregaçom. Há pois que ter mui claro que umha sociedade sem TAV é umha desmassificada e desmercantilizada, equilibrada com o entorno, sem políticos nem executivos, sem os seus campos de golfe nem os seus portos desportivos, sem enormes infra-estruturas nem metrópoles. A luita contra o TAV ocorre em defesa do território e da sociedade civil resolvida nele, ameaçados ambas as duas polas decisons unilaterais dos dirigentes e os seus sistemas particulares de mobilidade; é por tanto umha luita da comunidade antidesarrolhista contra os dirigentes, contra a classe dirigente. Galicia só pode ser Galiza fora do capitalismo."

Miguel Amorós 

Vigo, C.S.A Cova Dos Ratos, Jornadas contra o TAV, 26 de Outubro de 2008. Organizadas polo Grupo de Agitaçom Social. Palestra dentro das Jornadas organizadas por AMAL, OAR, Asociación Caleidoscopio, Plataforma Cidadá contra a Autovia de Redondela e GAS.

A palestra também está disponível em áudio, para ouvir e descarregar, cá: http://www.archive.org/details/CharlaMiguelAmorselAvetavYSuModeloDeProgreso .

O arquivo está em MP3. Duraçom: 96 Min. Tamanho: 134.95 MB

Texto transcrito para o galego por galizalivre.org
Tamén podedes atopar este texto aquí na sua versión en castelán

2008-10-08T19:06:00.000+02:00

un curioso reflexo dende Walden

2008-09-25T12:56:00.005+02:00

As veces o mirar a fiestra da miña casa, dende fora, descubro un curioso reflexo: seica non estou soa!
Quizais a miña soedade é unha escea, un monólogo silencioso.

Hoxe teño ganas de recordar Walden, e adicarlle este pequeno texto, pois, pois... pois a Cuco de Pambre e a súa familia, porque pode que estén no reflexo da miña fiestra, como tantos outros que pasades por estas terras.

....Tiña esta vantaxe ao menos, no meu modo de vivir, sobre aqueles que están obrigados, para divertirse, a dirixir a súa mirada cara a fóra, cara á sociedade ou o teatro; a miña vida volvérase a miña diversión e nunca cesaba de ser nova.

Era un drama con moitas escenas e sen conclusión. (...) O quefacer doméstico era para min un agradable pasatempo. Cando o piso estaba sucio, levantaba me cedo, e, poñendo todos os meus mobles fóra -o catre e as cobijas no seu só vulto sobre a herba-, botaba auga sobre o piso, esparexía area branca do lago, e cunha vasoira fregábao ata deixalo limpo e branco; e cando os habitantes da vila recén almorzábanse, o sol da mañá xa secara a miña casa como para volver poñer todo dentro, e a miña meditación case non se interrompera. Resultaba agradable ver todos os obxectos da casa sobre a herba, formando unha pequena pila, semellante ao fardo dun xitano, e a miña mesa de tres parrulos, da que non movera os libros, a plumas e a tinta, parada no medio de piñeiros e nogueiras. Parecían contentos de estar á intemperie, e sen ganas de que os entrasen. Estiven tentado ás veces de cubrilos cun toldo e sentar alí. Pagaba a pena ver brillar o sol por enriba destas cousas, e oír soprar o vento libremente. ¡ Canto máis interesentes parecían eses obxectos familiares fóra que na casa! Un paxaro póusase nas ramas veciñas, a sempreviva crece baixo a mesa, e silveiras enrédanse nas patas; piñas, cascas de castañas e follas de fruta están esparexidas por alí. Parecería que dese modo esas formas fosen transferidas aos nosos mobles, a mesa, cadeira e catre: porque unha vez estiveron no medio delas....

Texto extraído da obra Walden, de Henry David Thoreau e traducido aquí.

A historia das cousas ou....

2008-09-19T09:59:00.003+02:00

Bueno, pois o que prometin fai catro horiñas antes, o dito, quero comparti este video que me enviaron e que anda a correr como unha cadea dende fai uns dias.

Dura uns 20 minutos, sei que é moito tempo, sobre todo para os que andades a mirar de esguello esto dos blos, mentras andades co traballiño, pero merece ben a pena, adicarlle ese tempo!
Bueno, xa me contaredes e xa os contarei!

que é o tempo?

2008-09-12T14:21:00.003+02:00

Gracias polo regalitu!

2008-09-06T23:16:00.001+02:00

Abuela, mamá, ana, viví e máis o pablo, regaláronme unha camara de fotos, así que levo a tarde fotografiandoo todo, todo. as ovellas, as pompas de xabrón, o rumbo de Sardiñeiro, Lires, Rostro, ao Brais...
Graciñas!

insomnio?

2008-09-06T20:52:00.002+02:00

Pois, conta, conta!

espantoso!

2008-09-05T21:26:00.002+02:00

Pois si xa facía un tempiño que estaba a recuperar o pracer de soñar coa luz da lúa na miña frente, pois xa está, xa se acabou, agora ando outra vez insomne!

esta vez, é por que os espantosos pilares da autovía que nacen nas augas do Barbantiño non paran de medrar nin un so minutiño.

E logo?

Traballase neste espanto 24 horas o dia e noite, provocando que xa non sexa a luz da lúa a que ilumine as ventas da miña casiña. Agora, de noite dende O Viñao, temos unha imaxe futurista, como eses edificios raritos, cheos de luces que solen facer por .... bueno!, por alá lonxe!

Se queredes ver máis imaxes espantosas a beira do Barbantiño, chuza aquí. (Non apto para calqueira)

Google friqui eu

2008-09-02T15:06:00.005+02:00

vale, vale, seino, xa mo advertides case a diario os que me rodean, pero hoxe vou dar motivos dabondo para que me chamedes friki con todas as letras! je.

E que eu sonche así, cando engancho aljo que me gusta, nada, teño que sabelo todo, probalo, ata o ultimo trebello que se oculte para despois contarlle a todo o mundo que tal foi o invento.

Jeje, así que de novo, vos volvo a falar do Google, e das suas aplicación tanto me facilitan a min o traballiño, como o google Docs, ou o meu xoguete de cabeceira o Google Picasa ou mesmo o Blogger.

pois ajora resulta, como di hoxe o País e o Código Cero na súa portada, que estes pensantes de Google, van sacar o próximo trebello a probar, e tratase dun novo navegador , o Google chrome. Pois eu quero probalo xa, ainda que vai ser compricado que eu decida deixar a miña actual relación co Firefox 3!

Bueno a parte de esta nova, que me enche de emoción frikitecno(as veces pouco)lóxica ( son cousas do traballo!!!!!!!), hoxe na portada do Código Cero, veñen outras novas interesantes, polo menos, para os que nos adicamos a esto da dinamización tecnoloxica como :

Preséntase en Compostela o libro Las TIC para la igualdad (estaría mellor que estivese en formato pdf, pa descargar todas e todos, pero q lle imosfacer!!!!)

Planeta estrea unha web para axudar aos docentes a fomentar a lectura ( na miña intención non está facerlle promoción a esta web, pero pode ser interesante para os educadores)

**Publican un mapa de puntos de acceso Wi-Fi abertos en Compostela** (aquí en Castrelo de Miño, temos un mapa similar, jejej)

Publicada na Rede unha relación de alternativas a Google e Yahoo! (Agora que todo semella un tirapuxa entre Google, Yahoo! ou Live Search, non está de máis que lembremos que hai máis portas onde pechar e que non todo ten porqué ser un xogo de dous ou de tres, como di o amigo Sarasqueta, jejej!)

jjeje, como vedes esta última nova, ven a suavizar un pouco esta tremenda loucura friki-publicitaria-pouco loxica que as veces me provoca o google de marras.

por certo, tampouco é a miña intención , poñervos o Código Cero polas orellas, pero e que hoxe que ando libre mirando as novas por internet, eche o que ai, e decidin dar soltura-loucura.

sopla

2008-08-29T18:00:00.002+02:00

pois nestes tres aniños, creo que ainda non vos contei que eu non nacín un dia!
si,si, é certo, non nacín un día, nacín nun periodo de cinco dias!!

nacín o 28 de agosto para uns, para outros hoxe, un 29 e para outros un 1 de setembro.

Eche o que hai!

A miña irmá, disque nacín as 6 da tarde un dia coma hoxe, miña nai di que o 28, meu pai disque non se lembra ben, pero el rexistroume o 1 de setembro, por que un dos meus irmáns naceu tamén ese dia, e así íamos ijualitos! ainda que recoñece que cree que non foi o dia 1 de setembro o dia que nacín.

así que os demáis damiña familia, que non somos poucos, pois escoollen un pouco o ía segun lle conveña.

Eu, pois a verdade e que non me lembro e si teño que escoller, escollo o 29, hoxe; xaque miña irmá, e moi meticulosa en todo e sempre o lembra todo, ademáis cando eu nacín ela xa tiña 11 anos e dixome que se acordababen, xa que despois de tanto home, por fin tiña unha irmanciña.

Miña nai, bueno, ela e que depende do ano di unha cousa, así que non é fiable! je!

Bueno, pois o dito vou soplar as velas?

merendiñas

2008-08-29T16:00:00.000+02:00

Ai, que nostalxias me entran cando recordo as merendiñas!

O outro dia, aproveitamoslos meus sobriños e máis eu, para ir dar unha voltiña polo Pozo dos Fumes, unha das moitas rutas que saen da inquietante vila de Pazos de Arenteiro. E clero, o final da ruta, miña irmá viña carjadiña ca mernda dos rapaces e ooooooooohhhhhhhhhhh! que envexa, de repente acordeime das saborosas merendas que me preparaba miña nai, si, eso de sair do cole e ala, corre corre, para ir a picar esos anaquiños de queixo de tetilla con membrillo!!!

que rico que rico!
agora os meus sobriños, o pablo e o Jorge, que te son moi bos comedoriños, desfrutan do seu bocata de queixo untable con pavo, outros prefiren seicade nocilla, e outros que eu sei, prefiren un bocadillo de pan de cea, con boa cecina, ou bo chourizo picante picante.

E vos, que merendabades!

onde o Miño é Atlántico

2008-08-29T15:59:00.000+02:00

desembocadura do Miño, dende Caminha!

E decidín estirar a corda que me manten amarrada, pendurada deste carballo a beira do barbantiño, para deixame ir, e desembocar no Atlántico a fin de poder, un día máis, ser auga que lisca correndo vida abaixo!

Cheguei!

2008-08-25T15:19:00.005+02:00

vistas da miña chegada e reincorporación ao ribeiro despois das vacacións!

xa estou de volta dende fai uns dias, así que prontiño vos contarei cousas de merendas e navegacións! así como outra historia pendente!

Pechado por deriva

2008-08-08T00:01:00.000+02:00

dúas imaxes superpostas da auga do miño ao seu paso por castrelo de Miño, e as mesma augas na súa desembocadura!

Durante uns días, ando á deriva polo Miño abaixo!
Vémonos a voltiña!

"A Costa da Morte non pensa no AVE, pensa en poder chegar en autobus a Santiago nunha hora e media e non en catro"

2008-08-03T00:07:00.004+02:00

di o amigo Manolo, Alexandre Nerium, nunha máis que interesantísima conversa que sae publicada estos días en Vieiros.

Cal é a Nocturnidade do Sal?
Nocturnidade é a realidade cotiá na que está inmersa a Costa da Morte, na que estamos mergullados, a que está dentro de nós. É a nosa vida. E o libro leva tamén un subtítulo, que é Trala raxor do día. Se te fixas, o poemario vai dende a raxor, que é a primeira palabra, ata a auga tinta. Os mariñeiros non se rexen pola claridade do día, nin polo resplandor do sol, os mariñeiros réxense pola auga. Cando lle chega a luz do sol, a auga faise transparente, até que acaba na auga tinta, que é cando volve perder a transparencia, e por iso se rexen os mariñeiros, polas augas e tamén polas mareas. O día importa pouco na pesca, como non importa por exemplo o outono. Os mariñeiros miran sempre para o mar, o que miran son os temporais que lles afectan a eles, no lles importa moito que caian as follas, o outono como se ve desde terra. Mírase cara ao mar, que de onde veñen os malos tempos e o inverno. En Fisterra dise por exemplo 'ao chegar a Xunqueira, o inverno cheira'. A partir do quince de agosto xa empeza o inverno, que non o outono.

Sen dúbida, un dos libros máis esperados por estas augas, que xa empezan a cheirar o inverno. Moitas gracias Manolo polas túas verbas, o teu carisma, e o sorriso da túa familia e como non da tartaruga ben mantida do francisquiño!

Castrelo de Miño, a nosa enerxía ten valor!

2008-07-31T21:03:00.004+02:00

Pois si a semana pasada daba conta do parque ambiental( sexa en Carballeda de Avia, ou en Punxín ou Maside), esta semana, e sen deixar pasar máís tempo, débolle a estas terras que me dan de comer, lembrar esta reinvidicación:

Recomendovos estes dous artigos aparecidos en prensa que dan conta do atropello e dor.

Axudar ás eléctricas por Manuel Herminio Iglesias

Isto é un atraco a man armada e un novo regalo do Estado ás poderosas empresas hidroeléctricas

Video de informe semanal sobre o atropello da luz!

Fotografías emprestadas e sen o seu permiso deste blo

xabarín que che vin!

2008-07-29T13:41:00.004+02:00

A fotiña saqueina unha noite destas a eso das 9.30 da noitiña, diante da ventá da cociña.

bueno!,
xa vedes, o que non publiquei durante o mes de xuño,
vouno recuperando agora, os pouquiños.

o caso é que como dixen con anterioridade, había cousiñas que quería compartir con todos vós e unha desas historías é a dos xabaríns.

O calidonia e o 3 miniaturas me recomendaban que escribise no meu bloguo das miñas aventuras a beira do barbantiño, e unha de estas aventuras é a dos xabaríns!

bueno!
, aventuras ,
aventuras non sei se merecen a categoría de aventuras, pero eche así1

o caso, que na miña horta pulula unha gran familia de xabaríns, e digo gran familia, porque xa os teño máis que vistos e estudiados; ata nunha ocasión vin catro de paseo por diante da ventá da miña cociña, eranche dous grandes e dous pequerrechos. E a pasada semana vin outros tres, pero o grande, erache moi grande, e os pequenos, un jabatiños pequerechiños, que nada tiñan que ver cos catro de fai un mes.
así que polo menos, teño arredor de 7 xabaríns facendome compaña.

deben xa estar moi afeitos a min, despois de xa un ano compartindo beira do Barbantiño con eles, porque a verdade nin caso fan de a min, cando lles dou unha palmada para asustalos, ou lles boto unha cantinela.
nada!
nin caso!

me miran de esguello e continúan comenzo as mazás que a min non me da tempo a comer!

Ademáis, sonche moi precisos na súa visita diaria, a eso das 9.30 da noite xa empezan a verse;I eu, que son moi boíña, e moi puntual, non falto a súa cita e alí estou, cos bruces pejadiños a fiestra para sacarlle fotos.

Vou ter que mercar unha camara destas de video, para facer un video documental como eses da 2.

Bueno, a pesar de todo o que revolven na horta ou no camiño, a min no me molesta, agás cando tirán un carballo de tanto revolver o seu arredor, ou tamén son moi molestos, cando vou unha noite destas de Ribeiros por Ribadavía, ou por Ourense, e a volta os teño esperandome no portal.

E vos imaxinaredes que están por fora do portal, a que sí!

pois nada diso, eles viven tan ven coma min! Están esperándome dentro da finca, por dentro do porta!

E claro, ahí si que me------- ao velos, a ver quen baixa a abrir o portalito!

Bueno, despois de tentalo cas luces longas, cas miñas palmadas, co pito do coche e nada,de nada,
poño á Amy Whinhouse esa, e ala!
listos!
despavoridos saen.

E é que a amy, eche moito!
E ata me recorda a eles,
xa que ten unha cabeleira similar!

parque da merda non!

2008-07-24T14:59:00.004+02:00

nnNNNOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOONNNNNNNNNNNnnnnnnnn!!

NON, NON!
HOXE ENTERÓME DESTAS NOVAS: nova en adega, nova na Voz de Galicia, , e a nova na Región.

E unha vez máis, caeseme o alma ós pes, nos pode ser!?

despois de tantas veces que eu levo denunciado o calamitoso estada do Barbantiño, da autovía que está a quebrar a nosa comarca, agora esta nova.
non, non , resistome, haberá que facer algo.

Xa vos irei comentando!

Resistíame a colcación do parque en Carballeda de Avia, e agora resístome unha vez máis.

Galiza non se vende!

para consultar máis información e apoiar esta protesta non dubides ler aquí.

a miña primeira horta!

2008-07-24T14:10:00.003+02:00

Pois si, xa vai un cantos post, que quería falarvos da miña primeira horta!

levo xa dende febreiro traballando nesta pequiña horta e sempre pensaba que merecía ser parte destos insomnio.

non me quita o son, pero uns cantos doloriños de espalda e resoplidos si me provoca. AAAHHHHHHHHHHH! porque me saen tantas malas herbas!!!!!???

E por que os meus tomates a día de hoxe non tan vermellos????!!!!

Quizáis son impaciente demáis!

E ademáis non debía queixarme, porque para a escasas duas horas que lle adico a semana, a cousa pinta ben, teño as tomateiras carjadiñas e as leitugas son fermosas como os tritóns do barbantiño.
Bueno, vou a ver si podo mellorar a miña hotiuña lendo neste blo que me recomendaron hoxe, e que pinta moi ben: Aprendiz de horticultor ecológico

un momentiño, estou actualizando a miña existencia nestas terras

2008-07-23T11:09:00.004+02:00

Bueno, onte subín esta imaxe que resume un pouco moito o meu día a día e tamén o do compañeiro " tritón do Ribeiro", e hoxe poñolle verbas a esta imaxe!

Nalgun parágrafo perdido do longuísimo post anterior, comentaba que estaba tentando reencontrarme de novo con estas terras fertis que me acollen. E iso, neso ando, ou neso ando ás voltas.

Este debuxo resume moi ben un día no Ribeiro!

De punxín para castrelo e o triton de ribadavia para carballiño!
así, damos voltas á montaña do castro de San Sibrao de Las!
sí, Pena Corneira vixía que se cumpran os nosos soños, a autovía de vigo a madrid, sobre voa os días, e a autovía de carballiño a ourense, destrúe os soños do Barbantiño!

vivir no Ribeiro, eche unha lediacia, sobre todo nestes días de caloriña!
pero vivir no Ribeiro éncheme o corazón de contradicións!

bueno, ala!, vou seguir actualizando.

parir esta post

2008-07-12T23:12:00.008+02:00

extracto dunha parida de post ( jeje, a que está ben o dobre sentido)

x: puff hoxe propuxenme escribir algo no blo

pero na

levo tentadon xa unhas cantas semanas

pero custame

nunca me costou parir tanto un post

e aínda por riba non teño aqí a foto q lle quería poñer

i: a verdade é que se bota de menos, non terás unha foto que che dea unha idea? algo da moza que atopaches a traves do internete? unha reinvindicación? un pensamento? xa sei!!! un símil de parir un post e parir un fillo

x: si

chamase así o post q vou poñer

e teño moitas cousas q contar que aconteceron dende o ultimo post

pero non teño animo nin ganas

estou vaga

i: unha vez lin un artigo no que o autor non falaba nada mais que da dificultade de escribilo e da dificultade de crear unha idea pa plasmar, e así fixo o artigo.... chamariase metaartigo?

x: vaga

cada vez me é máis dificil parir o blo

i: ao mellor xa rematou a etapa de escribir o blo, non ten pq durar sempre.

x: supoño que está paralelamente relacionado co meu autismo incipiente

i: ehhhh????

x: jeeeeeeeeee

si, si

bueno incipiente non, q xa levo así uns meses

i: as veces que nos veiamos si te notaba un pouco ausente pero non te dixen nada pq supuxen que era cousas do momento ou das circunstancias

x: pois non, agora mesmo, ae das poucas veces q non estou ausente porq

estou a falar contigo do q me pasa sinceiramente

supoño q esto de poñerme e entreterme ajora contigo a falar

é unha maneira máis de pasar de escribir no blo

i: ou sexa, que son unha excusa? un pretexto na tua vida?

x: uf, non quería dicir Iso

i: acabasme de ferir nena ;)

x: q mal me expreso

i: non te preocupes será parte do teu autismo

jeje

x: pode ser

i: que tal por esas terras?

x: ---------------------------------

x está autista nestes momentos

desculpe as molestias

i: jejeje

ou non é coña???

x: non non é coña

i: upps

elo?

x: veña, q xa voltei

xa tou de novo

i: o bo é que te recuperas pronto

.....................................................

i: sexa como sexa estoy aqui... e podes vir a casa cando queiras a praia que a mar salgada reanima os animos

x: tou intentando reencontarme de novo nestas terras. xa, pero aí está o problema

creo

i: que de seguro que a botabas de menos

x: q no quero ver a ninguén

autista

i: ah!!

vale

i: e unha fase nada mais

x: xa

por primeira vez na miña vida

i: pero si que se precisan eses momentos

x: realmente creo q preciso axuda

para sair

deste autismo

i: e como se pode axudar??

x: si o soubera!!!!!!!!!

i: xa!! menuda pregunta!!

x: jejeje

i: jeje

x: sabes onte falei con z, que el xa sabía q andama moi triste os ultimos meses

i: AI SI?

x: e empezou a dicirme

un montón de cousas

q coincidían exactamente

i: que te botaba de menos??

x: con moitos do sentimentos q eu sinto

non

para nada

i: jej

x: non van por aí os tiros

i: ok

x: eldixome, sin eu darlle moitas explicacións

case case o q eu estaba pasando

sorprendeume moito

i: e porque coincidian os sentimentos??

pasoiu polo mesmo?

x: e diciame q el tamén pasara rachas así

i: sodes tan parecidos?

x: e dixenlle q cal era a solución?

e dixome q era moi sinxela

tan so o paso do tempo

i: porque as circunstancias poden ser iguais o que cambian son as persoas

x: pero q vai lento

i: ese din que é o remedio para todo

x: sabes, unha das cousas que sinto q el me dicia

que nada merece a pena, q nin sequera o bo que me pasa

merece a pena

i: pero esa é unha postura moi tráxica!!

non estou

x: e a verdade e así

e como me sinto

i: dacordo

x: e claro cando me poño a analizalo

sintome fatal

porq non teño dereito a sentirme assí

i: non non espera, tes dereito a sentirte como che veña en gana

a ver non estou dacordo en que non teñas dereito a sentirte ... desagradecida? egoista? o calificativo que queiras darlle

ti tes dereito a sentirte como te sintes e punto

é so que é unha etapa na que ao mellor non lle estas a dar o valor que cada cousa ten

pero iso é unha percepción momentanea, é dicir que pasa co tempo

e referido ao tempo que pasa... é moi cómodo dicir que o tempo o cura todo

como se o tempo fose o noso médico de cabeceira

pero ao fin e ao cabo as que tomamolas decicións somos as persoas e non o tempo

nos somos quen leva a vida propia por un camiño ou por outro

e non podemos deixala nas mans dun concepto abstracto

x: xa xa seino

i: porque mañan ao mellor se acaba o tempo e.....

zas!

ohhh

que pasou

que pasou?'

nada muller o tempo

pasou o tempo

x: ahí esta o drama

xusto nesa ultima frase

o q eu e z temos é unha ferida dende sempre, a ferida da tristura ahí latente q nos invade de cando en vez, q nos gusta regocijarnos en ela

q nos leva

deixar pasar o tempo envolvidos nexa tristura

e depois volvemonos sentir mal

i: é algo intrínseco a vosa existencia?

x: por q deixamos pasar o tempo e perdimos tempo valiosisimo

i: polo menos eres consciente

iso é un punto!

x: e q eso é o peor

i: iso nos pasa creo que a todos

x: q son consciente de todo

e aínda así non podo evitalo

i: ser conscienste do que deixaches pasar

seria bo anticiparse ao que vai ocorrer e tomar as decisions antes de que elas nos tomen a nos

pero non é posible

somos persoas

temos mais cousas na cabeza

somos egoistas

x: si, moito, moi egoístas

i: ei!! egoista ti eh?

jeje

x: jejej

-----------------------------------------------------------------------

x: estou empezando a perder o fío de todo isto

i: pois eu fai media hora que tiña que por un parte de reaparición,

non pasa nada xa está na casa

x: joér

fugouseche un?

i: non, tiña trazas de non vir, pero ao fin viu

x: ves!?

i: pero eu xa lle puxera parte

x: sempre voltamos

jejeje

foi o tempo

pasou

e xa está

jajajajajajja

i: jajajqaj

x: o bo sintoma de todo isto

e q todavía

continúo a ter humor

aínda q sexa humor nejro

i: e non o perdas nunca

é o que ten o prestige que o tinxiu todo

que bo chiste

x: ui

non entendo o do prestixe

i: a ver, de verdade?

x: si si , non entendo

i: humor nejro....... todo nejro de chapapoteeeee

o pillas

ou é moi malo?

x: puf, e q é un pouco malo

i: vale é malo

egoista!!!

x: ademáis e q eu do prestige nin quero recordalo

ves ahí

está un bo exemplo do q estabamos a falr

de q serviu o prestxe

i: xa ves que en corme houbo festa do persebe coma se nada

todiós a chuchar!!

x: ahí está todo nejro

marea branca de voluntarios

i: pero iso eran todo guiris muller

x: maremotos de manifestación

e na

todop sije a ser ijual

i: os do banquete

x: calquer día destes encallame outro na porta da casa

e na estamos ijual

i: xa, rápido esquecemos

x: ahí esta

de novo

o tempo

q axuda a esquecer

ves ves

o tempo

i: esta semana saiu a praia de rostro na tv dicindo a señoriña que ainda habia debaixo da area

si pero neste caso pareceme excesivamente rapido

para desastre de tal dimension

ah ! existe o futbol xa me esquecia

x: eh!

i: que!

x: non entendo o do futbol

x: si outra ves

i: as distraccións

x: o autismo

i: o opio do pobo

x: ah

i: a tele

x: si si

o futbol

i: ves? o autismo

x: a formula 1

o nadal

i: que todos nos volvemos autistas

viches

x: o lorenzo

i: o tenis

alonso

x: a verdade e q están de racha

q xeración de machotes

i: las hijas del principito

x: !

i: joder, leonor y demas

x: ah

i: que nos ocupan parten importante da nosa vida

belen esteban

x: pobre, deixa a belén estaban en paz

q está peor ca min

pobre

i: a que te refires

x: agora si q me sinto afortunada de novo

gracias nécora

i: ves

ti si que sabes apreciar

mmmm me encanta as necoras da ria

x: pois mira ti por onde

i: as francesas non

x: q creo q xa sei q vou poñer no post

do blogue

i: que ben!

non!! que medo !! ti tamen vas falar da belen esteban??

x: jajajaj

mira mañá o blogue e saberalo

mañá ou dentro dun rato

i: ok

x: porq con esta velocdade de conexión

pode que lle leve a noite subilo

i: vale

x: ata mañá

vémonos no blogue

i: ata maña <3

x: sip

e para dixerir este post o mellor é éscoitar esta canción titulada VIVA LA VIDA! DISFRUTEMOLA!

ainda que eu son máis desta outra canción, violet hill.

camiño a casa

2008-06-05T15:10:00.001+02:00

que tantos misterios e esconde o camiño a casa?
que peso ten o tempo cando camiñamos cara a casa?
que decisions tomamos camiño a casa?

puño e letra de Xosé Vázquez Pintor

2008-06-03T14:21:00.003+02:00

e Xosi dixo: ( co teu permiso)

"E para rematar, os versos manuscritos sobre os Pendellos que leu para nós Xosé Vázquez Pintor. Pedinlle a tarxeta coa escusa de que a quería reproducir no blog. Pero era mentira. En realidade quería arrebatarlla para gardala no cofre dos tesouros. Aí está baixo sete chaves. Mais para que non haxa queixas nin reclamacións, velaí queda como recordo dunha xornada para non esquecer."

Eu teño no meu tesoro un pequeno cachiño dos pendellos pegados nunha táboa, e nesa táboa desprendese unha enerxía que enche as nostalxias de amorodos saborosos coma os bicos do Leo!

I xuntanza de sorrisos blogueiros pendurados nas pedras dos pendellos de Agolada!

2008-06-02T14:23:00.006+02:00

Pois a estas horiñas, todos estamos a verquer mil verbas na rede sobre a xuntanza do pasado sábado, e como non agradecendo toda a ilusión e afecto que os Pendellos nos brindou, un forte abrazo para Manuel, para a súa voz que todavía estará a percorrer os rincons da praza da Randulfa!

Cheguei a casa pola tardiña e tiña o peito, as mans , as verbas, tan cansas de ledicia,
estaba entusiasmada, chea de ideas e que si chego a ter un acceso a internet nese momento, estaríades hoxe lendo tres mil e unha tolemias soltas e a piques de afogar entre as 102 fotos que saquei.

A verdade e que me gustaría ser unha boa cronista para ir comentando todo o que alí compartimos, pero na relidade son charlatana e non cronista,
tan so dicir:
todavía ando excitada do noso encontro, todavía creo que non conseguín agarrarme a terra, e vexo a realidade dende unha perspectiva aérea tomada dende unha das sobreiras onde eu pretendía agochar para sempre aquel intre ca axuda de leo e o seu pai.
ou quizais ando pendurada da fiestra verde da Randulfa, que estaba aloumiñando as historias que ali se fixeron historia.
Quixera falar trampitan,
colarme pola porta verde do setimo andar e pintar as "fiestrelas" de azul,
atopar un fillo na galiza!,
argallar entre todos un blo colectivo onde pendurar as nosos sorrisos das sobreiras, dos carballos, dos castiñeiros,que acompañan os nosos días!
deixar verbas agochadas nas historias de cuco de pambre,que agocharan mil e unha noite de ledicias
ser zanfona e diva xigante no escenario, tan rotundamente sinceira
ou ter oído e mente musical para ser unha ente 11,
e como non,
ser xigante co meu sorriso, como o é Cuspe de pita, que asolagou as tristezas máis reconditas dunha alma insomne.
Quixera ser , quixera ser de agolada, para compartir tantas andainas blogueiras a diario cos rapaces de alí, e percorrer nas fins de semana o sobreiral, mentres Fátima, ou Daniel, ou David, ou manuel me contan fedellos para engadir o meu blo!

Quixera, quixera...
aaaah!
quixera volver atoparnos prontiño!

Ah, e non se me pode esquencer, que gran parte da fermosura das imaxes deste blo, bebense as marxes do Barbantiño, e das terras do Ribeiro, polo que quedades convidados a miña casiña, a estas terras entre carballiños, así que si tedes unha fin de semana para compartir conmigo e co Pablo, non deixedes de poñervos en contacto conmigo, e botamos un chapuzón na poza de ola!

insomniorizar@gmail.com

2008-05-28T13:25:00.000+02:00

2008-05-14T16:11:00.007+02:00

ai días nos que o ceo amósase gris e húmido,
e a pesares das nostalxias que o enferruxan todo, ata a cadea da bicicleta!
ai días así,
como ese,
que teñen a hablidade de transformar ata as pegadas no chan,
ai días que se converten nunha celebración do humano, da delicia de vivir entre a auga e o ceo máis azul.

bueno, non sei, quizais púxenme de novo nostálxica, tan so quería recordar o pasado sábado.

atopámonos en Reigoso, e convidaronnos a subir xuntos,

cas conversas, que salpicaban no verde das follas dalgunha que outra figueira que se escondía nos

recunchos máxicos da terra.

E así, chegamos o San Miguel de Castrelo de Miño!

Graciñas por tan bo día, graciñas ao pobo de Noallo de Abaixo,
as súas xentes, as súas músicas.

a verdade,
hoxe díxome Ivan,
que cría que o San Miguel deulle sorte o ano pasado:
pois eu ben o creo,

pois a min reactivoume as nostalxias das que falaba o Lestón,
e máis sei que de seguro a min tamén a darme sorte.

Graciñas Senén, Ana, Etel, Pepe,
foi moi especial o ascenso ao ceo azul das augas de Castrelo.

Ah!, e graciñas ao cadelo que nos acompañou na volta!

2008-04-24T13:52:00.001+02:00

dor

2008-04-24T12:19:00.005+02:00

que podo dicir?
que podemos dicir?
ante a insensibilidade dos que nos gobernan,
ante a torpeza dos que aniquilan o noso país amparados pola sede de progreso que disque merecemos.

Si, todas etas imaxes concentran a barbarie ás portas dos meus soños,
o noxento progreso que está a afogar o Barbantiño,a aldea do Viñao, e vilas cercanas como Santa Cruz, Maside, Amoeiro...

tren de alta velocidade,
último tramo da autovía Dozón-Ourense

unha ves máis repetir que ninguén está a recoller a torpeza do que nestas vilas está a acontecer

unha vez máis, recordar que o progeso ten un custe moi elevado,
e neste caso
(que haberá tres mil nas nosas terras, nos nosos ríos),
o custe fai doer os raíces que nos sustentan.

Quixera tamén recordar as verbas do compañeiro Chousa de Alcandra ao fío desta dor.

corpo e mente non son o mesmo

2008-04-07T20:41:00.004+02:00

corpo e mente, ou corpo e alma non son o mesmo

a cotío quedo pendurada da cadeira, mais mente e alma ...
ausentes!

Xa somos un feixe, pero temos que ser máis.

2008-03-31T20:20:00.002+02:00

Si, si, chegou a primaveira e empezamos a saír de entre as humidades invernais, que para alguns coma min, este ano deixaronme malladiño o corpo!
Pero xa estamos ansiosos, de ir tomar un ribeiro ao sol, de recoller as mazás temperás, de introducir as mans na terra para sachar cas unllas...

e sí, para xuntarnos: I Xuntanza en Agolada?

Graciñas pola vosa iniciativa, e dende aquí convido a todos a que participedes na xuntanza e no debate aberto en dito blo.

Que dicides?
Eu voto por Agolada

2008-03-14T17:41:00.003+01:00

Marianne Faithfull dí no seu canto:

¿Quen vai tomar os meus soños lonxe?

Non podo darche todos os meus soños
Tampouco a vida que vivo.
Vostede e non vou perder a amizade,
Iso é todo o que teñen que dar.

¿Quen vai tomar os seus soños lonxe
Toma a túa alma outro día.
O que nunca pode ser perdido foise,
É roubada dun xeito.

Por favor, non estar demasiado preto de min,
¿Podes escoitar o meu corazón?
Tome o meu aflicción e magra sobre min
Cando non estamos aparte.

Agora a nosa misión é terminar
E os nosos amigos escondéronse.
Evil cousas derribado pola luz,
A vida segue adiante ata o final.

aínda que algo desafortunada a traducció que fai o opentrad, estas son as verbas máis fermosas que hoxe me cantaron. Graciñas!

entre os vivos e os mortos

2008-03-13T20:36:00.001+01:00

2008-03-11T20:25:00.003+01:00

o que separa a estas duas fotos é:
o curso do Miño
as pegadas entre as cepas
un par de horas
un bico
uns sorrisos de esguello
a identidade olvidada, asolagada
as xentes que viven nestas terras de viño e laranxas autómatas
...
a vida e a morte separan estas dúas fotografías,
andaba a capturar o ceo máis sinceiro deste inverno ese un de maio,
e cando cheguei o final esperábame a morte reflexada no fondo das augas onde esta historia deu comezo.

De camiño as orixes, o ceo móstrabase por primeira vez, a súa totalidade
mostrabase fermoso coma as historias que as xentes da nosa terra contaron de ti, o día no que te atopei as mans frías coma nunca.

agora, dende estas terras do ribeiro, non podo olvidar o picho do barril de ribeiro co que xogaba de nena, non poido olvidar as túas máns verquindo costeiras.

o que separa estas dúas fotos é o ceo, onde as túas mans andan a traballar construindo unha identidade que xa ía case esquencida entre o vermello das paredes.

O monstruo de Castrelo de Miño: a anguía da picaraña

2008-02-01T13:28:00.000+01:00

Pois xa tou plenamente instalada por estas augas, polas súas néboas. É un pracer cando aí, a media mañá vou cara o traballiño, acompañada da corrente do Miño, no coche, escoitando a Andrés Dobarro e o tren; e xa cando chego a San Paio,non dubido en parar uns segundos , para ver a inmessidade das augas, e dende hoxe, tentar albiscar a anguía da picaraña.

Si, sí, por que en Castrelo de Miño, temos mostruo.Non temos, nada, nadiña de envexa, nin de vergoña en dicilo.

Hoxe, o compañeiro Alfredo, chegou co recorte do periódico, dun diario xa desaparecido en con data de 17 de outubro do 1990. Si, sí, verídico! así pois extraín algúns pedaciños da nova:

Segundo a opinión mantida contra vento e marea por Suso Conde Cunqueiro, e avalada por numerosos veciños do lugar, entre eles afamados pescadores históricos de anguilas, como o mesmo Suso Conde, das profundidades abismales do embalse de Castrelo de Miño, emerge nas horas máis escuras da noite para ocultarse aos comezos do alba, un telúrico espécime semellante a unha enorme anguila dun tamaño tan desproporcionado e estraño, a tenor da impresionante oleaxe que producen os seus movementos que leva a Suso Conde, experto coñecedor de todas as beiras do embalse, a considerar esta bicha _ un dos múltiples nomes dados_, como un verdadeiro monstro mariño, semellante aos que anidan na imaxinación soñadora do noso atávico orixe ancestral conectado directamente á prehistórica existencia animal da que todos procedemos.

“este foi un detalle de fai uns vinte e pico anos, de cando cubriron o salto. Meu avó, diuselle por ir sacar uns postes a veiga, e foi o detalle, de que no cruceiro cóllese o camiño para as veigas, e o chegar abaixo levaba un pico na man para desenterrar os postes, para que non quedaran atorados pola auga. E entón foi o detalle, ve a ánguila da picaraña, mandalle a picaraña a cabeza, e a anguía empeza a correr polo camiño abaixo, polo río abaixo.”

“A anguía era tan grande que meu avó comentouno a todo o pobo, e tamén a viron logo máis xente. Meu avó quedou abraido polo tamaño da bicha, e iso que o meu avó non se sorprendía por esto de calquer maneira, xa que que él foi pescador de anguías toda a vida”

En canto o tamaño dicía: “ eu que sei,… sobre catorce ou quince metros de longo, e de ancho ten unha cabeza como o ancho das nasas máis grandes”

A picaraña, que leva cravada hoxe día na cabeza, ten ó mango partido á metade visto polos propios ollos de Suso Conde e afirmaba que o mango xa ía comido polo auga.

foto extraída de: trisquel.worpresss.com

debuxo de : contossolidarios.org

2008-01-31T19:33:00.000+01:00

acompañando esta pintada de Banksy nun cartel, vin o lema de :

Pola súa seguridad quede na casa.

;)

2008-01-31T17:45:00.000+01:00

fai un par de meses, gracias a David,

o meu mestre en temas de software ceibe,

dei cun pequeno documental titulado:

?"Hacktivistas:los agitadores de la red"

que se emitiu fai un tempo na TVE na noite temática.

Para mín foi todo un regalo que acabara este video nas miñas máns,

pois espertou moitos, moitos insomnios compartidos con algún que outro amigo,

co que pasei as noites maquinando arredor de temas que aparecen reflectidos neste documental.

Un dos que sae falando no video, o fundador de Zapatistas online,

se mal non recordo, falaba a cerca de como él plantexou o seu manifesto,

a partir das ideas de desobediencia civil de Thoreau e activismo non violento de Ghandi.

Sí, foi aí onde escoitei falar por primeira vez, do libro de Thoreau:

"Desobediencia civil e vida sen fundamentos".

uns días máis tardes, recomendándolle este documental ao amigo Fer,

e falándolle de Thoreau,

él díxome que neses intres estaba a ler o excepcional " Walden".

así que non dubidei, en ir a procura destos dous pedaciños de verbas

sinxelas, rotundas e fermosas, coma as fotos que adoitan a colgar nos seus blos, bos compañeiros de insomnios como as costas de pau, ou chousa de alcandra.

sen dúbida,Thoreau, converteuse

nesa perfecta e fresca almofada que da cova os meus insomnios,

que da patria as miñas utopías.

E aínda que Thoreau chegou a este mundo fai máis de 170 anos,

as preguntas que se plantexou a cerca da fermosura que o rodeaba, a terra, os ríos, sobre o individuo, o estado e demais océanos;

é hoxe para min, ese bo amigo que te ensina unha ruta entre os carballos que non coñecía.

esta fin de semana estiven en Barcelona, no Foro Social Catalá, e alí, ademais de compartir cafeíño, con Salvador e Antonia, puiden observar como nas charlas que escoitei, estaba moi, pero que moi vixente as verbas que Thoreau crea nestas dúas obras mencionadas.

nada máis, só quería compartir con vós

?Este video aparece no youtube, dividido en 6 partes no enlace que vos indico!

:

A táctica Zapatista FloodNet é un Applet de Java que asiste na execución de virtual sentadas por recarga automaticamente o sitio web dirixido varias veces cada minuto. Ademais, permite aos usuarios publicar declaracións á web mediante o envío ao servidor de rexistro. FloodNet foi creado polo Electronic Disturbance Theatre membros carmín Karasic e Brett Stalbaum. Este grupo activista executado FloodNet en abril e decembro de 1998. O programa FloodNet só causará efecto desexado cando miles de usuarios que se rexistran en forma simultánea, na que todos as súas navegadores cárgase automaticamente e orientadas por sitio web de causa efecto desexado. Efecto desexado por mor de tanto tráfico no interior do servidor de calquera outro usuario que intenta iniciar sesión non será capaz de ver a web.

2008-01-23T14:42:00.000+01:00

Diante das agresións e vulneracións de dereitos que veñen sucedendose nas últimas semanas, e que están afectando tanto a mulleres que interrumpiron o embarazo, como ao persoal que traballa nas clínicas onde se realiza a IVE, o próximo mércores 23 de xaneiro às 20hs a Marcha Mundial das Mulleres convoca concentracións en varias cidades do país: * VIGO diante do MARCO* A CORUÑA no Obelisco ás 20:30 h.* COMPOSTELA no Toural* FERROL diante do Edificio da Xunta * PONTEVEDRA na Praza 8 de MarzoA Coordenadora Nacional reunida o sábado 19 decideu comezar unha campaña de recollida de autoinculpacións que se presentarán nos xulgados o próximo 8 de Marzo, coincidindo co Dia Internacional das Mulleres. ABORTO LIBRE E GRATUITO NA SANIDADE PÚBLICA XA!!!

2008-01-22T18:40:00.000+01:00

Ola!

xa se me estan a acabar as vacacións,

estiven sin rede,

algunha que outra vez sen luz e ademais

e que perdinme entre a néboa de Castrelo de Miño,

tralas pesadas navidades;

pero xa tou de volta, cun montón de cousas que contarvos dende estas terras de néboas.

Voltei a provincia de Ourense e agora escribireivos dende o Telecentro de Castrelo de Miño, onde me espera un traballo que me ilusiona moitísimo,

unha vez máis,

dende a rede,

navegando dende a beira do Miño.

Graciñas pola vosa espera!

2007-12-29T20:21:00.000+01:00

Stallman dixo hoxe:

2007-12-17T16:49:00.001+01:00

Richard Stallman dixo hoxe: “Si queremos que a música vaia ben en España , debemos eliminar a SGAE”.O auditorio desfaise en aplausos, antes de que él explicase o porqué do seu razoamento: “O canon que se paga en España, e que vai para unha organización non gubernamental como ista destínase nun 7 por cento aos artistas; polo que cando aseguran que ese diñeiro vai para os artistas, esa afirmación é mentira nun 93 por cento”

este stallman eche caralludo!!!!

2007-12-10T11:34:00.001+01:00

2007-12-10T11:08:00.000+01:00

Lucía Etxebarria

publicado na súa columna de opinión do diario ADN

A la dignidad...

Ala dignidad desde la dignidad. ¿Es admisible que los profesionales de la Acción Social luchen por la defensa de la dignidad de las personas cuando la suya propia está siendo agraviada? Educadores, trabajadores sociales, integradores y psicólogos, que trabajan con menores, con personas sin hogar o con enfermos dependientes, han visto mermados sus derechos laborales en todos los sentidos, y no sólo el que respecta a su bolsillo mileurista.

Recientemente ha sido aprobado un convenio colectivo de Intervención Social que introduce unas mejoras básicas. Un convenio donde no se pide nada del otro mundo. Cosas tan simples como el derecho a recibir el sueldo completo en caso de enfermedad, igual que cualquier otro trabajador. Un convenio que ha sido impugnado por un importante número de entidades, pertenecientes al llamado Tercer Sector: empresas privadisisisísimas, en las que la Administración Pública ha delegado para la prestación de sus servicios. Empresas que alegan que no tienen dinero ni estructura para sufragar, con carácter retroactivo, la subida salarial que exige el convenio.

No sé ustedes, pero yo creo que prefiero menos chirimbolos, estatuas varias y obras públicas de dudoso interés y más dinero para los trabajadores sociales cuyos servicios algún día mi hija o yo podríamos requerir. Por eso creo que habría que apoyar la concentración que han convocado para mañana 11 de diciembre, a las 12.30 h., en la Puerta del Sol. Porque hay que garantizar la dignidad de los que garantizan nuestra dignidad.

proxecto ríos

2007-11-29T11:25:00.000+01:00

río arnoia. foto extraído de google imaxes

Por casualidade e gracias a travesía dun bo amigo din con este proxecto, e non dubidei en falarvos del, xa que entre todos podemos facer máis grande este proxecto tan interesante,
eu xa ando toliña con él e co
Barbantiño.

Qué é?

O Proxecto Ríos é unha iniciativa de concienciación, educación e participación cidadá en defensa dos nosos ríos. Fundaméntase na realización de inspeccións do estado dos ríos galegos por parte de persoas ou grupos voluntarios a nivel local, co obxectivo final de facerse responsábeis da vixianza (adopción) do río que pasa polo seu municipio ou localidade.

Estas inspeccións realízanse como mínimo dúas veces ao ano, en base á metodoloxía e materiais de apoio proporcionados polo Proxecto Ríos que axudarán a cumplimentar as Follas de Inspección.

Unha vez recibidas estas na sede do Proxecto, elaboraranse informes anuais cos datos subministrados por todos os/as participantes nas distintas campañas Asemade, recolleranse nunha base de datos accesíbel nesta web. Posteriormente os grupos que así o desexen poden participar no Programa de Adopción de Ríos, co que se fan responsábeis, nalgunha medida,de velar polo estado de aqueles treitos de río que escollan.

¿Quen pode participar?

O Proxecto Ríos está aberto a calquera persoa ou colectivo que asuma o compromiso de levalo adiante: asociacións de veciños, de pescadores, deportivas, culturais, sociais, centros educativos, escolas de tempo libre, grupos familiares ou de amigos ....
Todo o mundo é benvido , teña ou non coñecementos prévios sobre os rios.

Ámbito xeográfico

O Proxecto Ríos abrangue toda Galiza, e dentro dela, calquera río de certa entidade que discorra nalgún dos seus treitos polo noso país

2007-11-27T13:08:00.000+01:00

Bueno, fai unhas semanas, por motivos do meu novo traballo,
que ando a maquinar con todo esto do Software libre ou Software Ceibe, estou nos comenzos, pero polo de agora ando entusiasmada con todo isto.
(Bueno, as veces sobrepasame tanta e tanta información).
Máis ando encantada,
por que é moi sinxelo aínda para min que son un pouco lentiña para estas cousiñas. Sinxelamente nesta mensaxe tan só plasmar o concepto,
para os que os descoñezan e queiran interesarse polo tema, un saudiño!

"Software Ceibe", ou "Software Libre", é un concepto amplo que no seu aspecto mais sinxelo se refire a programas de ordenador nos que o usuario ten as liberdades de:

Uso: sen distinzóns de persoa e propósito.
Modificazón: o poder facer cambios sobre o programa, mesmo a crear programas novos a partir do orixinal, ou a incluír partes dun programa noutro, e facer estes cambios públicos.
Copia: sen restriczóns en canto a número, forma ou medio, de balde ou por un prezo.

Ademais, o Software Ceibe incorpora o conceito de "copyleft" ("copiceibe"), que esixe que calquera programa derivado dun programa ceibe sexa, á súa vez, tamén ceibe.

Anque o primeiro grande proxecto de Software Ceibe data do 1983, é dende o ano 2000 que ven tendo un auxe importante fronte a alternativas tradicionais ("privativas"). Programas coma o navegador Mozilla Firefox, o entorno de oficina OpenOffice ou o sistema operante GNU/Linux son exemplos.

En lugares dispares e numerosos de todo o mundo, governos, particulares, empresas, escolas e universidades están a descubrir que o Software Ceibe é unha alternativa sólida, fiable, económica e socialmente xusta. Como mostra están as experiencias da India, Alemaña, Francia, China ou, dun xeito moi salientable, o Brasil e Extremadura.

O Software Ceibe dá lugar a comunidades de usuarios e desenvolvedores, onde a interacción entre as persoas que usan os programas e as que as fan é contínua e enriquecedora. O modelo de creazón de novos programas basease na cooperazón e compartizón de coñecementos, e o modelo de uso na axuda e exploración mútuas das posibilidades do software.información extraída de Ceibe.

información extraída de Ceibe

Ando co cambio de sistema as voltas ;)

2007-11-23T09:35:00.000+01:00

Do papiro o libro!

ei!, xa vos ando instalada no ubuntu!!!!!!!!!!!!
jiji, agora a navegar por mancomun para baixar fedellos

galiza non se vende

2007-11-19T09:21:00.000+01:00

"....As organizacións e colectivos que conformamos a Rede Litoral Vivo, entendemos necesario estender a rede cidadá para incorporar a outras plataformas e entidades cívicas cuxo principal obxectivo é acadar unha xestión máis sustentábel e solidaria dos nosos recursos naturais e pular por unha ordeación do territorio racional e socialmente xusta. Alén do litoral, hoxe están ameazados grande parte do noso patrimonio natural, histórico, etnográfico e mesmo os xeitos de producción propios, pola extensión dun modelo económico insolidario e depredador ao servizo dos intereses capitalistas e especulativos..."

información estraída da FEG

Negro. Google ecolóxico

2007-11-14T13:02:00.000+01:00

Fai uns días recibín esta noticia dunha compañeira de Lugo:

Si Google tivera una pantalla negra, tendo en conta a gran cantidade de persoas que o usan, calcúlase que aforraríanse unos 750 megavatios/hora anualmente.
Como resposta a isto, Google creou una versión negra, chamada Blackle, cas mesmas funcións que a versión en branco pero cun consumo de enerxía menor.
isto tamén é aplicable os blos;
así para aqueles que teñan blo e lles interese esta información podedes tamén aplicala o voso blo, pasando o fondo a negro.

teredes máis información acerca disto aquí.

E días máis tarde recibín un comentario de alfredo que me advertía desta información, que podemos atopar na páxina de noticias de google en español e que dicía:

blackle.com: una excelente campaña de márketing viral

Hace unos meses, nació el sitio web 'blackle.com' (sin ninguna relación con Google) mostrando una página web muy parecida a la de inicio de Google, pero con fondo negro en lugar de blanco, prometiendo a los usuarios ahorrar energía con este colo. Incluso a día de hoy aseguran que han ahorrado ya 307 ~~GWh~~ MWh en todo el planeta, parecido a lo que produce un aerogenerador de 1 MW durante 13 días.

Pero lo que promete 'blackle.com' no es cierto, y hay análisis y expertos que aseguran que 'blackle.com' consume incluso más energía en los monitores LCD (los que ya comienzan a utilizar la mayoría de los usuarios) que la página de inicio de Google. Y es que el color en el que 'pintemos' el pixel no influye apenas en la energía necesaria para hacerlo.

Sin embargo, 'blackle.com' está consiguiendo un grán éxito de márketing en Internet. Se han unido dos asuntos que sintonizan con un importante porcentaje de la sociedad, Google y el cambio climático, y eso está provocando que el tráfico web aumente progresivamente desde hace semanas (ver gráfico de Alexa), convirtiéndose en uno de los sitios web más visitados de la WWW. No es rara la semana que recibamos un email animándonos a utilizar esta herramienta, apelando a nuestra conciencia ecologista, e incluso llegando a confundir al usuario. Por ejemplo, este es el contenido de uno de estos mensajes:

Se trata de una excelente campaña de márketing viral en Internet que, utilizando la propagación a través de emails y blogs, todavía sigue estando viva después de varias semanas. A pesar de que desde hace tiempo se sabe que con 'blackle.com' no se ahorra energía, hay todavía medios generalistas como el español 'elpais.com' que se sigue haciendo eco de la noticia (ver noticia de hoy mismo). Y es que, gracias a esta campaña, y gracias al 'Google Custom Search Engine' que utiliza junto a anuncios de AdSense, la empresa australiana que lo ha creado está obtieniendo una notable cantidad de ingresos económicos. En agosto ya se hablaba de "cientos de dólares" diarios, y no sería extraño que la cifra alcanzase ya los 1.000 dólares en un solo día.

Quizá no tardemos en ver cómo desaparece 'blackle.com' tras una carta de los abogados de Google exigiendo su cierre por entender la compañía que se está confundiendo al usuario. Por una parte, son muchas la personas que se piensan que está realizada por la propia Google, debido al nombre del dominio y al diseño (como se puede comprobar en el email que está circulando). Y, por otra parte, aunque no se confunda al usuario, ¿le gustará a Google que muchos piensen que su página de inicio está derrochando energía con los esfuerzos que está realizando por transmitir la imagen contraria?

ACTUALIZADO: Josufb nos cuenta que él mismo ha hecho en su casa con un amperímetro varias mediciones de la energía consumida por su portátil tanto al visualizar la página de inicio de Google (fondo blanco) como la de 'blakcle.com' (fondo negro) y en ambos casos los consumos son idénticos.

Así, que disculpade polas molestias causadas e terei máis tino a proxima vez!
Gracias Alfredo!

a cultura do: "por que no te callas..."

2007-11-13T10:17:00.001+01:00

imaxe: john pring

rrebumbio dijo...: o domingo pasado todos nos levantamos coa noticia do "por qué no te callas" de don Juan Carlos hacia Chávez. Seguramente as formas de chávez non foron as máis correctas (manda carallo ter que falar de formas correctas e que o estado español exija respeto as antigas colonias do reino, cando máis ben debería pedir perdón e todo o robado e aniquilado durante siglos). Chávez, Ortega e compañía estaban a queixarse lexítimamente entre otras cousas do colonialismo capitalista que mafias como Repsol, Banco santander, Telefónica, e compañía están a exercer nestes países. O "paraleleismo" venme a cabeza porque se o señor villar mir a través de Ferroatlántica é capaz de cometer estos atropellos e quedar completamente impune, que non serán capar de facer estas empresas colonialistas en centroaérica e sudamérica?

Tan só os peixes mortos seguen a corriente do río

2007-11-12T19:26:00.000+01:00

Facía xa máis de un par de meses que tiña que haber dito algo nestas follas acerca do calamitoso estado do Barbantiño. Pois tócame moi, moi de cerca, concretamente a 16 metros da porta da miña casa.

A finais de xuño e por motivos do trazado da autovía libre de peaxe ( que non libre de custo, xa que o custo ambiental é incalculable, a desaparición da ruta de 23 km do Barbantiño supón un alto custo cultural e ....), comenzou a tala de centos de carballos a altura do concello de Punxín e máis concretamente da aldea do Viñao, así como o aforcamento do río; todo isto sen ter en conta nin a poboación de dita aldea, nin as opcións expostas polo estudo medioambiental. Todo isto para asentar a tres metros dos fogares dos veciños do Viñao un pilar para a ponte den 90 metros que ensombrecerá unha das rutas máis fermosas e extensas que conta o sur do noso páis.

Como veciña da aldea pregúntome porque non aproveitar o trazado do ave para trazar a autovía e así non foder máis os limites entre a comarca do Ribeiro e a do Carballiño; será acaso como diso un dos traballadores que nese lugar se atopa, por “vistosidade da obra”, e polo tanto por publicidade e propaganda electoral;

o fin e o cabo, facer pasar a autovía por toda a ladeira de Punxín, atravesar todo un pobo como Santa Cruz, ademáis de facer un enganche faraónico ca autovía das Rías baixas que ensombrecerá unha vez máis o castigado Miño; é moito máis vistoso.

Si señores, non cabe dubida, é vistoso para eles ( como os carteles da vergoña que están colgados na N-525 a altura de Piñor onde o Sr. Touriño lle da as gracias a si mesmo por tal obra libre de peaxe) e para nós, xa que cando a obra remate os usuarios terán unha fermosa vista da aldea do viñao a sombra da ponte que se levantará a 90 metros do Barbantiño, ademáis doutras lindezas.

Pero esta fin de semana cando me dispuña a preparar as fotos que ían a ilustrar estas palabras que tanto se me retrasaron, recibo os bos días coa portada da Voz de Galicia,
Realmente desoladora.

E como natural da comarca na que desemboca o Xallas, preguntome ademáis:

InCOMPETENCIA’???????????

AI! Fai tempo que me din conta que a incompentencia non entende de cores, nin de ríos, nin de mares, non entende de partidos políticos. A incompetencia eche como a ponte que vai ensombrecer o Viñao, a incompentencia anda a ensombrecer unha e mil veces máis os mares, os montes, os rios do noso país.

Os peixes,
Mirade as fotos dos peixes,
E o video,
Ese video eche coma a metáfora de q a nosa terra baixe polo retrete.

Non quero despedir este post sen recordar:

*e todo isto cando se "celebra"!!!!!!!!!!!!!!!!! o 5º aniversario do desastre do prestige. Sen dubida mal mes para a nosa costa, sen dubida non facía falta "celebrar" tremenda enchenta en Carnota, nin celebrar tal recordo. máis ben, o meu parecer vai facendo falta máis competencia.

e pau anda co mesmo rebulir ca min.

2007-11-07T09:56:00.000+01:00

pois sí,

como dí Calidonia, ben parece que empezou o curso blogueiro,os nemes xa tan aquí.

máis alguén saberíame dicir de onde ben esta denominación?

eu este ano incorpórome tarde e moi os pouquiños,

pois ando a traballar explorando os mundos de Ubuntu e demáis fedellos,

para acadar o estado ideal dunha perfecta dinamizadora do tecnolóxico do rural galego.

Ufff!

sona moi pedante isto,

e de isto moito,

moito hay q comentar,

casi tería que facer un blo paralelo.

Pois aquí esta a miña aportación persoal, particular, breve e rotunda. graciñas a Pau e Calidonia por acordarse de min a pesar do meu escaso ruido nestas últimas semanas.

A verdade e que teño ganas de comentar algunhas cousiñas que se están a debatir estes días nos blos veciños, máis esto fareino no seguinte

café.

Agora convido a: a muller violeta, xentes de leiro,nenonino,choiviña,ukinha,fios invisibles,modesto fraga,cartafol de silencios.

2007-10-22T19:09:00.000+02:00

sempre o dixen,
dende fai ben de anos;

que non se poden dicir certas palabras ou denostar certas accións,
por que despois ,
por algún motivo de xustiza máxico-fedella,
todo vólvese cara tí,

e así o que unha vez negaches,
hoxe convertese en afirmativo presente,

ou neste caso a palabra que pronunciaches
faise protagonistas dos teus pasos nos vindeiros días.

ABANDONO

ALGÚNS XA PENSARÍADES QUE o anterior POST ERA O DERRADEIRO,
DESPOIS DE TANTOS DÍAS SEN SABERES DE MIN;

ATA ALGUN PENSOU (con razón)
QUE O POST ERA FRÍO DEMÁIS PARA UNHA DEPEDIDA,
DESPOIS DE TANTAS VERBAS E MOITOS MÁIS PÍXELES COMPARTIDOS.

Non, non, non abandonei polo de agora este insomnio,
máis cumpriuse o "post";

abandonei a miña vida en noite;
tamén o meu insomnio edénico que é o meu fogar no Viñao ( aínda que so por dous mesiños)
e abandonei tódalas nostalxias da miña volta a Galiza da que xa se cumpriu un ano,
aquilo xa queda lonxe,
agora teño novas noltaxias!
encantame nostalxiar!
Novo traballo, novo horario, nova cidade, novos proxectos, nova estación.

pois a pesares dos abandonos,
iste insomnio continúa,
por un par de meses dende a cidade de Oza.

2007-09-25T21:33:00.000+02:00

2007-09-19T17:35:00.000+02:00

hai un lagarto na miña fiestra

sons para o insomnio

2007-09-13T23:32:00.000+02:00

2007-09-11T23:29:00.000+02:00

A EXTRACCIÓN DA PLUMA
Matahari na trampa
10.09.2007

por Iolanda López López

Momo racha con fulgor os pasos retrógrados dos grises. Non hai argucia que poida coa súa mente. Canto menos entenden, máis cren furar nos pés da súa bondade. "Os peixes-FEMIA andan sós". Cada dedo cae nunha artimaña. Distintos formatos. Ela garda as cartas no corazón espídico, na intuición feromónica que algúns insisten en chamar debilidade, outros burdel, outros tolemia. "Non somos feras / quen torturamos ao vencido". Cada truco alleo provoca a gargallada na súa intelixencia, ou cecais o absurdo. Porque nos castelos de vea ardente, é triste sentir que os ananos sen coraxe son inimigos de si mesmos sen escudos de por medio, só falsos muros de arame e aceiro. Porque cando Momo quere erguer sorrisos e fornecer almas, outras cordas devecen por afogala. Porque cando o esquío-tartaruga coida das árbore-vítimas, elas mesmas bótanse contra todo por non ser capaces de aceptar os erros e palialos. Criticar para evoluír, non para facer dano. Mais sempre haberá unha cabeza de turca: Momo-matahari. "A penas é dado entrar no paraíso / pola porta do váter dun café". O humanismo hoxe en día é o bico dos desdentados obsesionados por palidecer nas miserias que agochan, vagabundos feridos, aínda que sexan burgueses adoitando semellar o que non son. "Vita è de l"alme il bacio, / é vita di natura".

Mágoa esperpéntica dos que cremos sabelo todo. Paradoxos inintelixibles. Internet, fonte de información, mais tamén harpía escura fomentando incomunicación e control. Momo cae na trampa dalgúns covardes. Mais as feridas lévana á metamorfose do ferro. Muller forte e sabia que non volverá errar. Inmune ás mofas e á soberbia. Ela arrinca imaxes primixenias. Ninguén enfiará os seus peitos con guións pésimos de gigolós-oas. Porque ás veces as cousas mudan, aínda que poida resultar imposible. "Procurarás en van desfacer a marca invisíbel / da miña lingua na túa pel". O tacto da mentira nunca morderá lixo no seu corpo, nunca. As tixolas do soño descansarán no nuboeiro da vitoria, non da derrota. Fortaleza erixíndose. Egua no vento esvarando polo atlas da xeografía humana. Porque nas súas adentras Momo é feliz. Para ela, nada é alleo. A boneca adulta sabe escoitar, distinguir o grisáceo do auténtico, coñecer os que respiran brétema na candidez da veracidade. Suficiente. Maniqueísmo bipolar? (Pre)xulguen vostedes, nesta multidemocracia onden mandamos os mandados polo noso medo.

2007-09-09T23:29:00.000+02:00

1ª MASA CRÍTICA GALEGA. Sábado 22 de setembro. 12:30h na Alameda de Santiago de Compostela

O panorama nas nosas cidades é hoxe en día desolador: as rúas convertidas en couto privado dos automóbiles, cos demáis usuarios da vía pública acantoados, fuxindo do perigo. Motos a escape libre, bocinazos, atoramentos, as beirarrúas empregadas como aparcadoiro. Autovías, circunvalacións que actúan como barreiras, foxos infranqueables que desconectan barrios. A función orixinal da cidade como espazo socializador, de intercambio cultural e interacción humana vese afastado no medio do caos circulatorio. O peón e o ciclista son especies ameazadas, en perigo de extinción. ¿Que podemos facer?

Temos que ser conscientes da pegada ecolóxica que conlevan as nosas necesidades de desprazamento, dos custos ambientais e sociais que representan. Temos que avaliar a realidade desas necesidades e o xeito de realizalas co menor custo posible. Temos que recuperar a nosa centralidade como parte da cidade, desbotando o coche, e a actitude que representa, do noso xeito de vida. Temos que recuperar as rúas, as prazas, a convivencia, o xogo na rúa. En definitiva, temos que rehumanizar as cidades. Un elemento fundamental nesa humanización son as posibilidades que ofrece a bicicleta.
Máis a bicicleta non é unicamente un medio de transporte, é un elemento socializador, de saúde, liberador, divertido, que ademais contribúe a túa mobilidade. É o instrumento fundamental para dar un xiro radical as políticas urbanísticas e convivenciais das nosas cidades e vilas e, integrada co transporte público colectivo, solucionar os problemas que o automóbil particular está a ocasionar na nosa sociedade. Supón unha actitude vital, de respecto ao medio ambiente e ás persoas.

Por todo isto, o vindeiro sábado 22 de setembro celébrase a 1ª Masa Crítica Galega. Achegaranse ciclousuarios e ciclousuarias de toda Galicia na que se pretende sexa unha xornada lúdico-reivindicativa onde defender que outra forma de movérmonos é posíbel! .

O programa provisional de actividades é o seguinte. Agás a hora e lugar da Masa Crítica, o resto das actividades poden sufrir algunha modificación.

11:00 - Obradoiro de mecánica e decoración reivindicativa da bici. Poderás axustar a túa bici e decorala.Traede ideas e materiais para compartir!

12:30 - Masa Crítica Galega. Sairá as 12:30 e faremos un percorrido devagar polas principais rúas de Santiago.

14:00 - Xantar Colectivo. Sa hai bo tempo cada quen pode traer (se quere) algo para xantar/compartir todos/as xuntas no Parque de Bonaval. Se o tempo non acompaña procuraranse outras opcións (iremos informando)

17:00 - Proxección do Documental Return of the scorcher (v.o. subtitulada ao galego) que describe os inicios do "movemento" da masa crítica en San Francisco nun centro socio cultural da cidade.

18:00 - Mesa redonda coa participación de representantes de grupos de ciclousuarios/as participantes sobre a situación da bici en Galicia, futuro etc.....

2007-09-04T23:04:00.000+02:00

é un pracer dar a benvida os que regresan con tódalas nostalxias intactas

e o día seginte a festa da vendimia en Leiro...

2007-09-04T22:53:00.000+02:00

Moi popular e moi acolledora.

os nenos foron sen dúbida os protagonistas

e a carroza gañadora a 5,

q levaba no seu colo un alambique

e unha prensadora fermosas.

sei q esto q vou dicir pode ser polémico,

(tou aberta a explicacións e diversas opinións),

pero non comprendo como a capitalidade do ribeiro

non volta a brillante vila de Leiro,

pois día a día demostran a esencia da comarca do Ribeiro

e a hospitalidade das súas xentes.

un saudo e moita saúde para o ribeiro

o ribeiro e a choiva mollaronnos na ...

2007-09-04T22:48:00.000+02:00

a pesares de minitornados, raios, electrodos, ribeiro demáis,

resistiu a festa,

ainda q eu cando mollo os pes,

escapo como lagarto a sombra.

Alma Galega en LEIRO

2007-08-24T14:08:00.000+02:00

esta noite no Novocine de leiro,

sí, sí,

no cine do Ernesto,

presentase o documental

ALMA GALEGA (1966) de

Armando Hermida Luaces,

sen dúbida unha magnífica ocasión para relembrar a nosa memoria cotidiana,

e sen dÚbida unha oportunidade para beber un rico Ribeiro no Bar do Juan ou do Manolo,

no víspera da festa da Istoria da veciña Ribadavia,

E da festa da vendimia de Leiro a que non faltaremos este vindeiro domingo.

un saúdo e moito, moito

RIBEIRO.

2007-08-21T23:00:00.000+02:00

La utopía está en el horizonte.

camino dos pasos, ella se aleja dos pasos,
y el horizonte se mueve diez pasos más.

¿Para que sirve la utopía?.
Para eso,sirve para caminar

eduardo galeano

... pois sirve para crer nos ollos da miña xente,
da túa tamén,
sirve para construir verbas que arroupan as nostalxias insomnes
as utopías sobrevoan a rutina entre punxín e santa cruz de arrabaldo...

boísimo o blo do berto yanez

2007-08-09T08:52:00.001+02:00

imaxen estraida do blo de berto,

é xenial, e non esquezades visitar outras lindezas para partir as cachas

2007-08-09T07:49:00.000+02:00

terrakota

2007-08-02T23:32:00.000+02:00

o concerto do 24 en compostela foi xenialLlllllllllllllllllllll!

facía moito tempo que as pernas non corrían detras da liberdade. increibel!

non esquezades pinchar no titulo deste post

Terrakota é o máis destacado representante dos "ritmos étnicos" en Portugal, despregan música orgánica enraizada na África Negra, que bebe sonoridades do Sáhara, do Caribe, da India, de Occidente, e que crece baixo o sol de Xamaica para finalmente chegar ata os nosos oídos enriquecida nunha forma e nun estilo que son un e todos ao mesmo tempo.A música de Terrakota pódese describir como unha efervescente fusión de sonoridades provenientes tanto do continente como dos destinos migratorios do pobo africano. Todas estas influencias (reggae, sons do Sahel, música mandinga, Wassolou, Chimurenga Sound, música árabe, ritmos afro-cubanos, Soukous, etc...) catalízanse nunha reacción de enerxías vibrantes e explosivas.Terrakota é fusión sen ningún compromiso, "tudo misturado" como din eles, unha bomba de enerxía estalando e mandando chispas por todos os lados, un viaxar entre sons, ritmos e voces que non teñen fronteiras pero si unha identidade e unhas raíces ben fortes.

texto extraida da paxina do festigal

2007-08-02T13:06:00.000+02:00

regreso a numancia 14

2007-08-01T14:18:00.000+02:00

a espera polo tren no aeroporto engulía todos estos meses na terra do ribeiro,

como se fose un fermosísimo soño,

por momentos deume medo de que así foxe.

Barcelona cura feridas,

pero abre nostalxicas sicatrises, fermosas,

pero irremediablemente permanentes.

En Sans estació as pernas penduraban da rutina,

i en numancia 14,

todo eran nudos na gorxa, o pracer de rascar as costras.

En numancia 14 as fiestrar da salita continuaban abertas, e non parou de entrar e sair xente de aquel lugar que anda a procurar como atallar o laberinto que nos asolaga.

Gústame numancia 14, por que sempre está disposta a bailar

porque na pizarra da entrada non pasa o tempo e o xiz faise eterno,

gustame polas súas xentes, polos autóctonos e polos que sempre se resgardan alí.

Voltar a numancia 14 e seguir para adiante, máis rememorando o laberinto persoal.

Chegar a O Viñao é soñar verdes absolutos, e nadar como as ras.

2007-08-01T13:55:00.000+02:00

e xa estou de volta,

imos abrir as fiestras

para deixar entrar os soños e insomnios que acumulei estos días

2007-08-01T13:34:00.000+02:00

ei!

xa estou de volta,

si,si, seino,

funme de vacacións río abaixo,

sin despedirme.

sin apenas deixar rastro.

pero,

é o que ten o río,

que dilue es pegadas.

incompetencia

2007-07-03T23:02:00.000+02:00

O que nos faltaba por oir. O rexedor fisterrán, José Manuel Traba Fernández, recentemente reel

ixido por maioría absoluta nos pasados comicios locais, acaba de manifestar o seu desexo de construir un campo de golf, nada máis nin nada menos que na paraxe única e paradisíaca de "O Rostro". A información (que non ten desperdicio algún) podes contrastala pinchando aquí.
Así de boas a primeiras, ignoro se esta perigosa e "brillante" idea do primeiro munícipe fisterrán xurdíu das súas neuronas conservadoras ou se, pola contra, responde a un novo "pelotazo urbanístico" a concretar, canto antes, nun dos lugares máis fermosos e singulares de toda a costa atlántica.
Desde a miña humilde posición de atento observador -que non político-partidista nin nada semellante- quero pensar que esta nova saída de ton responde unicamente a un mal soño que o político popular vén de padecer por mor das lumaradas de San Xoán. Todo o mundo sabe que os excesos de fume provocan, en non poucas ocasións, mareos e indisposicións varias que, de non seren tratadas a tempo, poden derivar en paranoias e alucinacións certamente preocupantes.
Menos mal que, segundo afirma o propio alcalde, Urbanismo semella ter o medicamento idóneo para tratar a susodita enfermidade. A ver se é verdade e comeza xa pola recta da Anchoa, que, dada a súa extrema sintomatoloxía, precisa coa máxima urxencia dun tratamento efectivo e acorde co que se espera dun estado de dereito libre e, sobre todo, responsábel.

Texto extraido da web de: http://www.modestofraga.com/

Ai mimadriña! cando penso q xa nada peor pode sair da boca,

das mans, das actitudes desa panda,

sorpresa!

esto é intolerable, ten razón moralla,

temos q erguernos dunha puñetera vez e gritar ben lonxe,

porque si deixamos pasar isto, xa non nos queda nada.

dios mió!

coñezo a xente de xapón, madrid, barcelona, mallorca, parís, mallorca, barcelona, arxentina, brasil ...

aos q eu mesma lle ensinen este areal,

e todos confirmaban o q moitos sabemos,

qUE ROSTRO É A PRAIA MÁIS FERMOSA DO MUNDO ,

QUE REúNE A PAZ E A BRAVURA,

Q TEN UNHA LUZ MÁXICA ... E MIL COUSAS MÁIS.

non podemos pasar por isto, ai q montala!

así q propoño q escribamos cartas masiva a prensa, radio e televisíon,

q nos saquen en PROTESTE YA! DE CAIGA QUIEN CAIGA,

EN ESPAÑA dIRECTOE eONDE SEXA,

CON TAL Q ESTAS BARBARIES CHEGEN A TODO O MUNDO,

E O Q AS DIXO MORRA DE VERGOÑA

e se de conta da súa incompetencia.

montemos unha exposiciçón de fotos da praia( eu teño para dar e tomar),

fagamos un foro, unha mesa redonda, un recital...

pero Fagamos algo por favor.

eu a miúdo ando a voltas co insomnio, pero hoxe firmo.

Palmira Castro. sardiñeiro

san xoan

2007-07-01T23:08:00.000+02:00

2007-06-19T23:15:00.000+02:00

dibuxo de Julián Gallo, que tomei emprestado

tamén é hoxe o cumpre de Maruja, 95 anos.

Maruja e Juan, sen dúbida,

ensináronme a observalo mundo,

a creer na utopía,

eles agochan o meu desexo segredo

de nena felis

2007-06-13T23:32:00.000+02:00

con toda a choiva destes días,

as maceiras ameazan con romper as polas

do carjadiñas que veñen.

teño a miña horta vestida de verde.

na exposición de Tamara Lempicka....

2007-06-12T22:39:00.000+02:00

as 12 do mediodía, estabamos cravadas as dúas para ir ver en vigo a exposición de Tamara Lempicka. Karo era a segunda vez que ía e foime explicando cousiñas que lle contara a guía da exposición.

as mans, as mans das mulleres de Lempicka son fermosísimas, e arrecenden ao biscoito de noces que fixen un par de veces e que sempre se me queima un pouquiño polos bordes.

Os poucos, fomos vagando por aquela sala gris ata que caiomos no recuncho incómodo onde se proxectaba un video de 21 minutos sobre a vida da arista. Un video que foi realizado especialmente para a exposición de caixa galicia e que persoalmente considero que era algo escaso e superficial.

Aínda así, pola metade do video aparece unha imaxe dunha muller morena cuns ollos que me entusiasmaron;

apenas un par de segundos

e unha mención de varios nomes de actrices de hollywood que compartían amizade coa artista. Entre eses nomes estaba Dolores del Río.

Así que en canto cheguei a casa, senteime a buscar o nome deses ollos, ese rostro femenino, que eclipsou a miña atención.

E alí estaba,

esos ollos falaban da diva do cine mexicano Dolores del Río, e puxénme a investigar sobre o seu traballo e vida, e claro, atopeime con datos tan interesentas como que

era íntima amiga de Frida Kahlo,

compartiu amizade con Lempicka

e Marlene Dietrich dicía que Dolores era a muller máis fermosa de Hollywood.

Agora non podo parar de preguntarme que oscuridade ou que claridade agochan os ollos de algunhas mulleres para que enfeiticen a mulleres como as tres mencionadas anteriormente.

Sen dúbida, Dolores del Río, fermosísima muller, como podedes apreciar na foto,

e sen dúbida buscarei algunha das súas películas.

a esquerda do carballiño

2007-06-11T22:54:00.000+02:00

No sé si alguna vez les ha pasado a usted
pero el Jardín Botánico es un parque dormido
en el que uno puede sentirse árbol o prójimo
siempre y cuando se cumpla un requisito previo.

Que la ciudad exista tranquilamente lejos.

El secreto es apoyarse digamos en un tronco

y oír a través del aire que admite ruidos muertos

cómo en Millán y Reyes galopan los tranvías

No sé si alguna vez les ha pasado a ustedes

pero el Jardín Botánico siempre ha tenido

una agradable propensión a los sueños

a que los insectos suban por las piernas

y la melancolía baje por los brazos

hasta que uno cierra los puños y la atrapa.

Después de todo el sercreto es mirar hacia arriba

y ver cómo las nubes se disputan las copas

y ver cómo los nidos se disputan los pájaros.

No sé si alguna vez les ha pasado a ustedes

ah pero las parejas que huyen al Botánico

ya desciendan de un taxi o bajen de una nube

hablan por lo común de temas importantes

y se miran fanáticamente a los ojos

como si el amor fuera un brevísimo túnel

y ellos se contemplaran por dentro de ese amor.

Aquellos dos por ejemplo a la izquierda del roble

(también podría llamarlo almendro o araucaria

gracias a mis lagunas sobre Pan y Linneo)

hablan y por lo visto las palabras

se quedan conmovidas a mirarlos

ya que a mí no me llegan ni siquiera los ecos.

No sé si alguna vez les ha pasado a ustedes

pero es lindísimo imaginar qué dicen

sobre todo si él muerde una ramita

y ella deja un zapato sobre el césped

sobre todo si él tiene los huesos tristes

y ella quiere sonreír pero no puede.

Para mí que el muchacho está diciendo

lo que se dice a veces en el Jardín Botánico

ayer llegó el otoño

el sol de otoño

y me sentí feliz

como hace mucho

qué linda estás

te quiero

en mi sueño

de noche

se escuchan las bocinas

el viento sobre el mar

y sin embargo aquello

también es el silencio

mirame así

te quiero

yo trabajo con ganas

hago números

fichas

discuto con cretinos

me distraigo y blasfemo

dame tu mano

ahora

ya lo sabés

te quiero

pienso a veces en Dios

bueno no tantas veces

no me gusta robar

su tiempo

y además está lejos

y vos estás a mi lado

ahora mismo estoy triste

estoy triste y te quiero

ya pasarán las horas

la calle como un río

los árboles que ayudan

el cielo

los amigos

y qué suerte

te quiero

hace mucho era niño

hace mucho y qué importa

el azar era simple

como entrar en tus ojos

dejame entrar

te quiero

menos mal que te quiero.

No sé si alguna vez les ha pasado a ustedes

pero puede ocurrir que de pronto uno advierta

que en realidad se trata de algo más desolado

uno de esos amores de tántalo y azar

que Dios no admite porque tiene celos.

Fíjense que él acusa con ternura

y ella se apoya contra la corteza

fíjense que él va tildando recuerdos

y ella se consterna misteriosamente.

Para mí que el muchacho está diciendo

lo que se dice a veces en el Jardín Botánico

vos lo dijiste

nuestro amor

fue desde siempre un niño muerto

sólo de a ratos parecía

que iba a vivir

que iba a vencernos

pero los dos fuimos tan fuertes

que lo dejamos sin su sangre

sin su futuro sin su cielo

un niño muerto

sólo eso

maravilloso y condenado

quizá tuviera una sonrisa

como la tuya

dulce y honda

quizá tuviera un alma triste

como mi alma

poca cosa

quizá aprendiera con el tiempo

a desplegarse

a usar el mundo

pero los niños que así vienen

muertos de amor

muertos de miedo

tienen tan grande el corazón

que se destruyen sin saberlo

vos lo dijiste

nuestro amor

fue desde siempre un niño muerto

y qué verdad dura

y sin sombra

qué verdad fácil y que pena

yo imaginaba que era un niño

y era tan sólo un niño muerto

ahora qué queda

sólo queda

medir la fe y que recordemos

lo que pudimos haber sido

para élque no pudo ser nuestro

qué más

acaso cuando llegue

un veintitrés de abril y abismo

vos donde estés

llevale flores

que yo también iré contigo.

No sé si alguna vez les ha pasado a ustedes

pero el Jardín Botánico es un parque dormido

que sólo se despierta con la lluvia.

Ahora la última nube ha resuelto quedarse

y nos está mojando como a alegres mendigos.

El secreto está en correr con precaucione

sa fin de no matar ningún escarabajo

y no pisar los hongos que aprovechanpara nacer desesperadamente.

Sin prevenciones me doy vuelta y siguen

aquellos dos a la izquierda del roble

eternos y escondidos en la lluvia

diciéndose quién sabe qué silencios.

No sé si alguna vez les ha pasado a ustedes

pero cuando la lluvia cae sobre el Botánico

aquí se quedan sólo los fantasmas.

Ustedes pueden irse.

Yo me quedo.

este foi o primeiro poema que coñecín de Benedetti,

fermosura triste,

como a dos buratiños pulidos que atopei no fondo do barbantiño,

alí onde antes caía unha fermosa fervenza, agora

achicada por unha minicentral eléctrica.

Esta tarde,

sentada na herba,

a sombra dos muros que resistirón os incendios do viñao o pasado vran,

alí,

pendurouseme este poema,

alí ficou, toda a tardiña,

a esquerda do carballiño que da sombra a miña casa.

o cuestionario proust

2007-06-03T21:14:00.000+02:00

Xa fai un par de semanas que o amigo Marcos nos convidou a min e a outros bos amigos a responder a este xa famoso cuestionario no mundo blo. Dinlle voltas e voltas, para ofrecer unha resposta axeitada, ou mellor dito, o que é as repostas as preguntas tiñaas moi claraa; tan claras, como sinxelas, máis quería darlle un toque persoal.

Abraiada polo relato do torreira, prejunteime:

si o torreira escribe ben, e fai un relato cas respostas,

q fajo eu ben?

pois pintarraxear co paint, non sei se o fajo ben, pero entretenme moito, así que eu dou as miñas respostas así.

un saúdo a todos e disculpade unha vez máis a miña ausencia destas semanas pasadas. un bico

seica o principal risco do meu carácter é:

ou alomenos espero que sexa este.

nunha muller e nun home valoro por enrriba de todo a

dos meu amigos aprecio

( a míudo creo que o máis importante logro da miña vida foi gañarme os amigos que me rodean)

OOOOOOOOOhhh, sen dúbida o meu enorme defecto é

e para convatir esa ansiedade rutinaria, paso os días sen sono inventándome

o meu soño de dita é

SEMPRE, SOÑAR.

e polo tanto o meu pesadelo, unha desgraza sería

Encántame esta pregunta, porque a tiven clarísma creo que dende que estiven no embigo da miña nai. Eu quixera ser...........................
E por suposto, fai a penas unha semana que alcancei un dos meus soños de nena, vivir eu soíña nunha casiña no medio do monte, así que eu desexo vivir, onde vivo agora, na beira do ...

Como todos sabedes, a miña cor é

aínda tamén sabedes que teño gusto polo azul, o verde e o vermello para os meus beizos

Como tódolos animais en xeral, gústanme .............................................................................................

encantanme as verbas de ..............

teño craro que

bueno, seguro que me esquezo a mais de un, pero os mais leídos e releídos son

e os nomes,

pois o meu que esta case en perigo de morte,

o dos meus mellores amigos da nenez,

outro porque me encanta a súa sonoridade,

outro pola miña avóa e irmá

e outro por ser nome de poeta

e o estado do meu espíritu por norma xeral, aínda que se soe revolver ante as numerosas inxustizas rutinarias.

E reflexo dese espiritu abstracto son as pinturas do

e..................................

rufus wainwright, the anthony and the jhonsons, dylan, sabina, gonzalez, björk, youssou n¨dour, serge gainsbourg, cristina rosenvinge con ´mi pequeño animal´ y lalalalala la la

non creo,non credo, no me creo nada de nada,

non ai feitos militares admirables, porque sempre se perde algo,

por que ai perdedores e gañadores

bueno, si creo en algo,

nos pequenos cambios que

producense día a día pola xente do meu día a día,

as pequenas loitas do local para promover un reforma social máis profunda,

de abaixo cara arriba, sen dúbida.

Creo nas utopías polas que traballamos día a día.

................................................................. ...

Permacultura

2007-05-18T16:32:00.000+02:00

"Cuidar da Terra, cuidar dos homens e compartilhar os excedentes"

q é permacultura?

baixo do asfalto está a horta

permacultura brasil

pan

2007-05-16T22:57:00.000+02:00

unha mañá de domingo cando íamos seguindo a pista do arenteiro cara o seu nacemento, atopamos o pan

penndurado no camiño que nos invitaba a recuperar os folgos. Curioso!

2007-05-15T23:45:00.000+02:00

A Cidade de San Cibrán de Lás é un xacemento que, pola súa configuración formal e monumental, constitúe un verdadeiro arquetipo dos castros da etapa final da cultura castrexa, coincidente coa romanización do NW peninsular.

As escavacións realizáronse en tres fases moi separadas no tempo: Entre 1922 e 1925 dirixeas don Florentino López Cuevillas; paralízanse despois ata 1948-49, datas nas que as reanuda don Xaquín Lorenzo Fernández.

Finalmente dende 1980 prodúcese o reinicio, con novas escavacións e a recuperación das descobertas anteriores.

A importancia histórica do xacemento vinculase coa primeira sistematización da cultura castrexa realizada por Cuevillas.

Pero tamén resulta importante pola súa propia grandiosidade e pola avantaxe de coñece-lo seu nome antigo: LANSBRICA, que aparece nunha das tres inscricións aparecida ata o momento. Unha, na porta do solpor do recinto central, fragmentada; outra, breve e sobre unha rocha cunha adicatoria a Iuppiter; a terceira, unha ara adicada a Bandua Lansbrica, na que se recoñece a raiz do topónimo local, testemuñado tamén por algúns documentos medievais.
O castro, un dos de maior superficie de Galicia, está constituído por dous recintos amurallados, dispostos de xeito case concéntrico e lixeiramente alongados no senso norte-sur.

máis información en ARENTEIRO

Encántame a comarca do Ribeiro, e pronto trasladareime alí.Deixo atrás a cidade das Chispas, a rúa do perigo, pero prometo convidarvos o meu novo curruncho deitado o ladiño do Barbantiño, xa veredes, xa veredes!

Tears For Affairs

2007-05-10T23:02:00.000+02:00

soño que tódalas mulleres levan unha saia azul pendurada das costas, que pinga a pinga escoorre polas súas pernas e pinga a pinga asolagan esta terra

debuxo: azucena vieites

texto: insomniorizar

Azucena Vieites es una figura clave del arte contemporáneo vasco

y una comprometida militante

con las políticas de género y las competencias de la mujer

en la sociedad y en el mundo del arte.

Su trabajo se centra en el dibujo

y el microdibujo

como formas de reflexión

sobre nuestro entorno próximo.

2007-05-03T23:41:00.000+02:00

2007-05-01T23:10:00.000+02:00

foto nas humidades do arenteiro.Os carballos, a nosa amizade.

todo, nestes días era humidade,

ate pola noite, cando eu durmía dandoche as costas, a cama arrecendía a humidade e as túas costas estaban ateigadas de néboa.

O xoves sairá o sol, e sairemos a coljalas roupas, as costas, as gafas...

os ollos a secar

2007-04-26T23:25:00.000+02:00

2007-04-26T23:00:00.000+02:00

grazas por tantas verbas verquidas os mércores pola mañá, despois da noite insomne, porque son preludio dun amargo café verde e catro jalletiñas maría, por que son preludio da volta a casa, para durmir cando todo o mundo esperta,. Graciñas pola humidade das fotos do teu blo, e polas verbas, as bonecas, as nostalxias. un bico sinceiro

2007-04-25T22:29:00.000+02:00

máis información en: http://www.sospontedeume.com/ COLECTIVO FUSQUENLLA

Difundide

Vémonos alí

2007-04-24T23:49:00.000+02:00

insomniorizar

por un soño

desta árbore

zzzzZZZZ

Hoxe noite de maxestades ando nerviosa e non durmo!

moitos lalalas no 2009

Bo nadal e coidádevos da friaxe!

Preciosa!

Nenos xardineiros no Sardiñeiro

caracois, lagartos e unha cama

beeeeeeeeeee

palmiras e xogos

colecionable

mimadriña!, calquer día destes vamos poder falar con dios e cos mortos!

por que sempre me dis que levo o puño dos meus xerseis manchado de red

O Beirán de Abel

Galiza partida [Miquel Amorós]

un curioso reflexo dende Walden

A historia das cousas ou....

que é o tempo?

Gracias polo regalitu!

insomnio?

espantoso!

Google friqui eu

Preséntase en Compostela o libro Las TIC para la igualdad (estaría mellor que estivese en formato pdf, pa descargar todas e todos, pero q lle imosfacer!!!!)

Planeta estrea unha web para axudar aos docentes a fomentar a lectura ( na miña intención non está facerlle promoción a esta web, pero pode ser interesante para os educadores)

Publican un mapa de puntos de acceso Wi-Fi abertos en Compostela (aquí en Castrelo de Miño, temos un mapa similar, jejej)

sopla

merendiñas

onde o Miño é Atlántico

Cheguei!

Pechado por deriva

"A Costa da Morte non pensa no AVE, pensa en poder chegar en autobus a Santiago nunha hora e media e non en catro"

di o amigo Manolo, Alexandre Nerium, nunha máis que interesantísima conversa que sae publicada estos días en Vieiros.

Castrelo de Miño, a nosa enerxía ten valor!

xabarín que che vin!

parque da merda non!

a miña primeira horta!

un momentiño, estou actualizando a miña existencia nestas terras

parir esta post

camiño a casa

puño e letra de Xosé Vázquez Pintor

I xuntanza de sorrisos blogueiros pendurados nas pedras dos pendellos de Agolada!

dor

corpo e mente non son o mesmo

Xa somos un feixe, pero temos que ser máis.

entre os vivos e os mortos

O monstruo de Castrelo de Miño: a anguía da picaraña

Stallman dixo hoxe:

A la dignidad...

proxecto ríos

Ámbito xeográfico

Ando co cambio de sistema as voltas ;)

galiza non se vende

Negro. Google ecolóxico

blackle.com: una excelente campaña de márketing viral

a cultura do: "por que no te callas..."

Tan só os peixes mortos seguen a corriente do río

sons para o insomnio

e o día seginte a festa da vendimia en Leiro...

o ribeiro e a choiva mollaronnos na ...

Alma Galega en LEIRO

boísimo o blo do berto yanez

terrakota

regreso a numancia 14

incompetencia

san xoan

na exposición de Tamara Lempicka....

a esquerda do carballiño

o cuestionario proust

Permacultura

pan

Tears For Affairs

**Publican un mapa de puntos de acceso Wi-Fi abertos en Compostela** (aquí en Castrelo de Miño, temos un mapa similar, jejej)